பொறாமை – ஒருநாளும் நிறைவு தராத தீ

இதைச் சற்று சிந்தித்துப் பாருங்கள். சொந்த வீடு கட்ட வேண்டும் என்ற கனவுடன்,  நீங்கள் கடினமாக உழைத்து, சேமித்து , ஜெபித்து வருகிறீர்கள். அப்போது உங்கள் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் தான் புதிதாகக் கட்டியிருக்கும் வீட்டைப் பார்க்க வருமாறு உங்களை  அழைக்கிறார். நீங்களும் சென்று அவரை வாழ்த்துகிறீர்கள் — ஆனால் உங்களுக்குள் எங்கோ ஒரு அமைதியின்மை நிலவுகிறது. "ஏன் இன்னும் எனக்கு அமையவில்லை, அவருக்கு மட்டும் எப்படி அமைந்தது?" என்று ஒரு உணர்வு உங்களைக் கேட்கிறது.

அதுதான் பொறாமை. இது நம் அனைவரிடமும் எட்டிப்பார்க்கும் ஒரு உணர்வு. நம்மில் பெரும்பாலோர் ஏதோ ஒரு கட்டத்தில் இதை உணர்ந்திருப்போம். ஆனால், நம்மில் மிகச் சிலரே அதை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்வோம்.

பொறாமையை ஆபத்தானதாக மாற்றுவது அந்த உணர்வு மட்டுமல்ல,  நாம் அதைச் சரியாகக் கையாளாதபோது அது நம்மைக் கொண்டு செல்லும் இடம்தான் அதை இன்னும் ஆபத்தானதாக்குகிறது. பொறாமை என்பது வெறும் உணர்ச்சி மட்டுமல்ல என்பதை வேதம் நமக்குக் காட்டுகிறது. ஒரு நபரை உள்ளிருந்தே மெதுவாகப் பொறிக்குள் சிக்க வைத்து, அவரை அழிப்பதற்கு சத்துரு பயன்படுத்தும் ஒரு ஆவிக்குரிய நிலை இது.

1. பொறாமை நாம் காண்பவற்றிலிருந்து தொடங்குகிறது

பொறாமை என்பது எங்கிருந்தோ திடீரென்று தோன்றிவிடுவதில்லை. அது பெரும்பாலும் நாம் கண்ணால் காணும் ஏதோ ஒன்றால் தூண்டப்படுகிறது — மற்றொருவரிடம் நாம் காணும் ஆசீர்வாதம், நமக்குக் கிடைக்காத ஒரு சலுகை அல்லது நமக்குக் கிடைத்திருக்க வேண்டும் என்று நாம் கருதும் ஒரு பதவி.

இதற்கு வேதாகமத்தில் பல உதாரணங்கள் உள்ளன. அவற்றில் இரண்டு மாறுபட்ட கதைகளை நான் எடுக்கிறேன்.

ஆதியாகமம் 30 ஆம் அதிகாரத்தில் வரும் ராகேலின் கதை:  இது வேதத்தில் பொறாமையைப் பற்றிய மிகவும் உண்மையான சித்திரங்களில் ஒன்றாகும்: ராகேல் தான் யாக்கோபுக்குப் பிள்ளைகளைப் பெறாததைக்கண்டு, தன் சகோதரியின்மேல் பொறாமைகொண்டு, யாக்கோபை நோக்கி: எனக்குப் பிள்ளைகொடும், இல்லாவிட்டால் நான் சாகிறேன் என்றாள். ஆதியாகமம் 30:1

வரிசைமுறையைக் கவனியுங்கள்: அவள் தன் சகோதரியைப் பார்த்து  பொறாமை கொண்டாள் — அதன் பின்னரே அவள் கோரிக்கை வைத்தாள். கண்கள் இருதயத்திற்கு உணவளிக்கின்றன. ராகேல் சும்மா இருந்தபோது பொறாமைப்படவில்லை; அவள் லேயாளைக் கவனித்துக் கொண்டே இருந்தாள். ஒப்பிட்டுப் பார்த்தாள். தன் சகோதரியின் ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டு தன் மதிப்பை அளந்து பார்த்தாள்.

ஆதியாகமம் 26 ஆம் அதிகாரத்தில் வரும் ஈசாக்கின் கதை — ஈசாக்கின் மீது பெலிஸ்தியர்கள் கொண்ட பொறாமையும் அதே போன்ற ஒரு தூண்டுதலால் உருவானது தான், ஆனால் அது முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு சூழ்நிலையிலிருந்து வந்தது:  ஈசாக்கு அந்தத் தேசத்தில் விதைவிதைத்தான்; கர்த்தர் அவனை ஆசீர்வதித்ததினால் அந்த வருஷத்தில் நூறுமடங்கு பலன் அடைந்தான்; அவன் ஐசுவரியவானாகி, வரவர விருத்தியடைந்து, மகா பெரியவனானான். அவனுக்கு ஆட்டு மந்தையும், மாட்டு மந்தையும், அநேகப் பணிவிடைக்காரரும் இருந்தபடியினாலே பெலிஸ்தர் அவன் பேரில் பொறாமைகொண்டு, ஆதியாகமம் 26:12-14

வரிசைமுறையைக் கவனியுங்கள்: ஈசாக்கு அவர்களைத் தூண்டிவிடும் வகையில் எதையும் செய்யவில்லை. அவர்களுடன் போட்டியிடவில்லை. அவர் பெருமை பேசவும் இல்லை. ஆனால், அவருடைய  ஆசீர்வாதம் பகிரங்கமாகவும் மறுக்க முடியாததாகவும் இருந்தது — அது ஒன்றே அவர்களின் பொறாமையைத் தூண்டுவதற்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

பொறாமை வெவ்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்பட்டாலும், அதன் ஆன்மீக வேர் ஒன்றுதான். இவை இரண்டுமே ஒரே இடத்திற்குத் தான் இட்டுச் செல்கின்றன: மனக்கசப்பு, எதிர்ப்பு, இறுதியில் அழிவு.

	ராகேல் (ஆதியாகமம் 30) ​​	பெலிஸ்தியர் (ஆதியாகமம் 26)
ஆதாரம்	பற்றாக்குறையினால் வரும் பொறாமை (ராகேல்)	மிகுதியினால் வரும் பொறாமை (பெலிஸ்தியர்)
தூண்டுதல்	ஒப்பிடுவதால் தூண்டப்படுகிறது	அச்சத்தால் தூண்டப்படுகிறது
வெளிப்பாடு	உள் மனவலி மற்றும் பாதுகாப்பற்ற உணர்வு	வெளிப்படையான எதிர்ப்பு மற்றும் பகைமை
உள்மனக் குரல்	எனக்கு ஏன் கிடைக்கவில்லை?	அவனுக்கு மட்டும் ஏன் கிடைக்கிறது?
வேர்	அடையாளம் சார்ந்தது	அதிகாரம் சார்ந்தது
விளைவு	காரியங்களைத் தன் கையில் எடுத்தாள் — தேவனின் நேரத்திற்கு மாற்றாக பில்காளை யாக்கோபுக்குக் கொடுத்தாள்.	காரியங்களைத் தங்கள் கையில் எடுத்தார்கள் — ஈசாக்கின் ஆசீர்வாதத்தை முடக்க அவனுடைய கிணறுகளைத் தூர்த்தார்கள்.

 

2. பொறாமையின் வேர்கள் – கண்ணுக்குத் தெரியாத வேர்கள்

நாம் பெரும்பாலும் பொறாமையை ஒரு உணர்ச்சியாக மட்டுமே கருதுகிறோம்.  நம் உணர்வுகளை மாற்றிக்கொண்டால் மட்டும் போதும் இதற்குத் தீர்வு கிடைத்துவிடும் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் யாக்கோபு எழுதிய நிருபம், இந்த மேலோட்டமான எண்ணத்தைத் தகர்த்து, உண்மையில் என்ன நடக்கிறது என்பதைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது:  உங்கள் இருதயத்திலே கசப்பான வைராக்கியத்தையும் விரோதத்தையும் வைத்தீர்களானால், நீங்கள் பெருமைபாராட்டாதிருங்கள்; சத்தியத்திற்கு விரோதமாய்ப் பொய்சொல்லாமலுமிருங்கள். இப்படிப்பட்ட ஞானம் பரத்திலிருந்து இறங்கிவருகிற ஞானமாயிராமல், லெளகிக சம்பந்தமானதும், ஜென்மசுபாவத்துக்குரியதும், பேய்த்தனத்துக்கடுத்ததுமாயிருக்கிறது. வைராக்கியமும் விரோதமும் எங்கே உண்டோ, அங்கே கலகமும் சகல துர்ச்செய்கைகளுமுண்டு. யாக்கோபு 3:14-16

 

வேதத்தின்படி பொறாமையின் ஆதாரங்கள்

• சுயநலமான லட்சியம்

• உலகப்பிரகாரமான சிந்தனை (எனக்கே முதலில்)

• ஆவியற்ற சுபாவம்

• பிசாசின் செல்வாக்கு (பிசாசு பிடிப்பது அல்ல, ஆதிக்கம் செலுத்துவது)

பொறாமை என்பது வெறும் ஒரு உணர்ச்சி மட்டுமல்ல — அது இருதயத்தின் ஆவிக்குரிய சீர்கேடு, அதற்கு ஆதாரமும் இருக்கிறது.

சாத்தான் இந்த உணர்ச்சிகளை எவ்வாறு பயன்படுத்துகிறான் என்பதை அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் ரோமர் 8 ஆம் அதிகாரத்தில் மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறார்:   மாம்சசிந்தை மரணம்; ஆவியின் சிந்தையோ ஜீவனும் சமாதானமுமாம். எப்படியென்றால், மாம்சசிந்தை தேவனுக்கு விரோதமான பகை; அது தேவனுடைய நியாயப்பிரமாணத்துக்குக் கீழ்ப்படியாமலும், கீழ்ப்படியக்கூடாமலும் இருக்கிறது. மாம்சத்துக்குட்பட்டவர்கள் தேவனுக்குப் பிரியமாயிருக்கமாட்டார்கள். ரோமர் 8:6-8

பொறாமையைக் கையாளுவதில் சாத்தானின் உத்தி எப்போதும் ஒரு வியத்தகு சோதனையாக இருப்பதில்லை. அது மனதிற்குள் அமைதியாகத் தொடங்குகிறது. அவன் எவற்றிற்குத் தீனி போடுகிறான் என்பதை இங்கே காணலாம்:

• சுயம் : அதன் ஆசைகள், அதன் ஒப்பீடுகள் மற்றும் நிறைவேறாத எதிர்பார்ப்புகள்.

• சிந்தனை : ஒரு சீர்கேடான மனம் தேவனுக்கு விரோதமானதாக மாறுகிறது.

• ஆவி : செவிகொடுப்பதை நிறுத்துகிறது; கீழ்ப்படிவதை நிறுத்துகிறது. இந்த பாதுகாப்பற்ற இடைவெளியில் பொறாமை வேரூன்றி விடுகிறது.

அது நடக்கும்போது, சாத்தான் முழு கட்டுப்பாட்டையும் எடுத்துக்கொள்கிறான். கலாத்தியர் நிருபத்தில் பவுல் கூறுவது போல, மாம்சத்தின் கிரியைகள் வெளியரங்கமாயிருக்கின்றன: “மாம்சத்தின் கிரியைகள் வெளியரங்கமாயிருக்கின்றன; அவையாவன: விபசாரம், வேசித்தனம், அசுத்தம், காமவிகாரம், விக்கிரகாராதனை, பில்லிசூனியம், பகைகள், விரோதங்கள், வைராக்கியங்கள், கோபங்கள், சண்டைகள், பிரிவினைகள், மார்க்கபேதங்கள், பொறாமைகள், கொலைகள், வெறிகள், களியாட்டுகள் முதலானவைகளே...". கலாத்தியர் 5:19-21

இந்தப் பட்டியலின் வெளிச்சத்தில் ராகேலை மீண்டும் ஒருமுறை பாருங்கள். பொறாமை, கோபங்கள், சுயநலமான லட்சியம் —  அவள் இந்த மூன்றையுமே வெளிப்படுத்தினாள் — அவள் வழக்கத்திற்கு மாறாகத் தீயவள் என்பதால் அல்ல, மாம்சம் ஆளுகை செய்யும்போது, அது எப்போதும் இத்தகைய கனிகளையே கொடுக்கும்.

 

3. பொறாமை எப்போதும் எதை உருவாக்குகிறது? மாற்று என்னும் பொறி

பொறாமை ஒருபோதும் சும்மா இருப்பதில்லை. அது எப்போதும் நம்மை மாற்றுக்களை நோக்கித் தள்ளுகிறது — அதாவது, தேவன் மட்டுமே தரக்கூடிய காரியங்களை அடைவதற்கு, மனித குறுக்கு வழிகளை எடுத்துக்கொள்கிறது.

மாற்று என்னும் பொறி

ராகேலால் தேவனின் நேரத்திற்காகக் காத்திருக்க முடியவில்லை. எனவே, அவள் தன் வேலைக்காரியான பில்காளை யாக்கோபுக்குக் கொடுத்தாள்:

“அப்பொழுது அவள்: இதோ, என் வேலைக்காரியாகிய பில்காள் இருக்கிறாளே; அவள் என் மடிக்குப் பிள்ளைகளைப் பெறவும், அவளாலாகிலும் என் வீடு கட்டப்படவும் அவளிடத்தில் சேரும் என்று சொல்லி” ஆதியாகமம் 30:3

 பில்காள் தாண், நப்தலி என இரண்டு குமாரர்களைப் பெற்றெடுத்தாள். அவர்கள் பிறந்தபோது ராகேல் பயன்படுத்திய வார்த்தைகளே அவளது நிலையை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகின்றன:  அப்பொழுது ராகேல்: நான் மகா போராட்டமாய் என் சகோதரியோடே போராடி மேற்கொண்டேன் என்று சொல்லி, அவனுக்கு நப்தலி என்று பேரிட்டாள். ஆதியாகமம் 30:8.  இது நன்றியுணர்வு அல்ல; இது போட்டி. அவள் அமைதியைக் கண்டடையவில்லை; மாறாக ஒரு வெற்றிப் புள்ளியை தான் கண்டடைந்தாள்.

கோபத்தின் பொறி

கவனிக்கப்படாமல் விடப்பட்ட ஒரு பொறாமைச் செயல், பல மடங்காகப் பெருகியது. ராகேல் செய்ததைக் கண்ட லேயாளும், தன் வேலைக்காரியான சில்பாளை யாக்கோபுக்குக் கொடுத்தாள். இதன் விளைவாக காத் மற்றும் ஆசேர் என மேலும் இரண்டு குமாரர்கள் பிறந்தனர்.

ஒரு மாற்று மற்றொன்றைத் தூண்டியது. மாம்சத்தின் அடிப்படையிலான முடிவுகளின் சுழற்சி இது; ஒவ்வொன்றும் அந்த முதல் பொறாமையின் கணத்திலிருந்து உருவானது. இது ஆவேசமான கோபத்திற்கு வழிவகுத்தது. மேலும் இந்த செயல்கள் தீய எண்ணங்களை உருவாக்கின.

பொறாமைக்கு ஒரு துணை உண்டு என்று வேதம் வெளிப்படையாகக் கூறுகிறது: அதுவே துர்க்குணம். ஏனெனில், முற்காலத்திலே நாமும் புத்தியீனரும், கீழ்ப்படியாதவர்களும், வழிதப்பி நடக்கிறவர்களும், பலவித இச்சைகளுக்கும் இன்பங்களுக்கும் அடிமைப்பட்டவர்களும், துர்க்குணத்தோடும் பொறாமையோடும் ஜீவனம்பண்ணுகிறவர்களும், பகைக்கப்படத்தக்கவர்களும், ஒருவரையொருவர் பகைக்கிறவர்களுமாயிருந்தோம். தீத்து 3:3

இவை இரண்டும் ஒன்றாகப் பயணிக்கும்போது, அவை புறங்கூறுதலையும் அநியாயமான விமர்சனங்களையும் உருவாக்குகின்றன. குறிப்பாக, இவை மத வைராக்கியம் அல்லது சுயநீதி என்ற முகமூடிக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொள்ளும்போது, அவை உண்டாக்கும் சேதம் இன்னும் கொடியது.

யோசேப்பின் சகோதரர்களிடம் நாம் இதைக் காண்கிறோம். இரண்டு சொப்பனங்களால் உண்டான பொறாமை — அந்தச் சொப்பனங்கள் யோசேப்பு அவராகத் தேர்ந்தெடுத்தவை அல்ல — அவர்கள் தங்கள் சொந்த இரத்தத்தையே கொல்லச் சதி செய்வதற்கு வழிவகுத்தது. பொறாமை + துர்க்குணம் = வன்முறை

4. சபைக்குள் இருக்கும் பொறாமை

ஆச்சரியப்பட வேண்டாம் — இது உலகத்திற்கு மாத்திரம் உரியதல்ல. சபையிலும் கூட இதைக் காண்கிறோம்.

சுயநலமான லட்சியம்

சபை என்பது கிறிஸ்துவின் சரீரம். நாம் அனைவரும் இந்த சரீரத்தின் அவயவங்கள். நாம் சபைக்குள் நுழையும்போது, அதற்கு ஊழியக்காரர்களாகவே வருகிறோம். ஆனால், அதே சுயநலமான லட்சியம் நமக்குள் வேரூன்றி, பொறாமையைத் தூண்டிவிடுகிறது.

சபைக்குள் பொறாமை என்பது "யார் பெரியவர்? யார் உயர்ந்தவர்?" என்ற எண்ணத்திலிருந்தே உருவாகிறது — இது ஒரு பணிவிடைக்காரனுக்குரிய மனப்பான்மைக்கு முற்றிலும் எதிரானது. கண்ணுக்குத் தெரியாத பரிசுத்த ஆவியானவரை மக்கள் மறந்து, அவர்கள் தங்களையே மகிமைப்படுத்திக் கொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள்.

பொறாமையும் வாக்குவாதமும் பேதகங்களும் உங்களுக்குள் இருக்கிறபடியால், நீங்கள் மாம்சத்திற்குரியவர்களாயிருந்து மனுஷமார்க்கமாய் நடக்கிறீர்களல்லவா? ஒருவன் நான் பவுலைச் சேர்ந்தவனென்றும், வேறொருவன் நான் அப்பொல்லோவைச் சேர்ந்தவனென்றும் சொல்லுகிறபடியால் நீங்கள் மாம்சத்திற்குரியவர்களல்லவா? 1 கொரிந்தியர் 3:3-4

 

சபைக்குள் பெரியவர் என்று எவருமில்லை. எவர் சிறியவராக இருக்கிறாரோ, அவரே பரலோக ராஜ்யத்தில் பெரியவராக இருக்கிறார்.  உங்களில் பெரியவனாயிருக்கிறவன் உங்களுக்கு ஊழியக்காரனாயிருக்கக்கடவன். தன்னை உயர்த்துகிறவன் தாழ்த்தப்படுவான், தன்னைத் தாழ்த்துகிறவன் உயர்த்தப்படுவான். மத்தேயு 23:11-12

 

பிசாசின் செல்வாக்கு

திருச்சபை வளர்வதைத் தடுப்பதற்காக சாத்தானால் தூண்டப்படும் மற்றொரு வகை பொறாமை இது. அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் 13 ஆம் அதிகாரத்தில், பவுல் நற்செய்தியை அறிவித்தபோது, அது கிருபையின் செய்தியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. ஜெப ஆலயத்தில் கூடின சபை கலைந்துபோனபின்பு, யூதரிலும் யூதமார்க்கத்தமைந்த பக்தியுள்ளவர்களிலும் அநேகர் பவுலையும் பர்னபாவையும் பின்பற்றினார்கள். அவர்களுடனே இவர்கள் பேசி, தேவனுடைய கிருபையிலே நிலைகொண்டிருக்கும்படி அவர்களுக்குப் புத்திசொன்னார்கள். அடுத்த ஓய்வுநாளிலே கொஞ்சங்குறையப் பட்டணத்தாரனைவரும் தேவவசனத்தைக் கேட்கும்படி கூடிவந்தார்கள். அப்போஸ்தலர் 13:43-44

சபை வளரத் தொடங்கியபோது, சாத்தான் பொறாமையைத் தூண்டிவிட்டான்.  யூதர்கள் ஜனக்கூட்டங்களைக் கண்டபோது பொறாமையினால் நிறைந்து, பவுலினால் சொல்லப்பட்டவைகளுக்கு எதிரிடையாய்ப் பேசி, விரோதித்துத் தூஷித்தார்கள். அப்போஸ்தலர் 13:45

இந்த வரிசைமுறை மிகவும் தெளிவானது: பொறாமை → வன்மம் → தேவ வார்த்தைக்கு விரோதமாகப் பேசுதல் → துஷ்பிரயோகம் → தடுக்க முயற்சித்தல்.

 

5. பொறாமையைத் தடுப்பது எப்படி?

நல்ல செய்தி என்னவென்றால், பொறாமை என்பது இறுதியான முடிவு அல்ல. அதிலிருந்து வெளியேறுவதற்கான தெளிவான பாதையை வேதம் தருகிறது — இது வெறும் மன உறுதியால் மட்டும் நடப்பதல்ல, மாறாக நம்முடைய இருதயத்தை தேவனை நோக்கித் திருப்புவதன் மூலம் நிகழ்கிறது.

a) அவர் பெருகவும், நான் சிறுகவும் வேண்டும்

யோவான்ஸ்நானகனின் இந்த மனப்பாங்கு, ஒரு வாக்கியத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட்ட பொறாமைக்கு எதிரான ஈடுஇணையற்ற மருந்தாகும்: அவர் பெருகவும், நான் சிறுகவும் வேண்டும். யோவான் 3:30

நாம் இயேசுவை மகிமைப்படுத்துவதில் உண்மையாகவே கவனம் செலுத்தும்போது — அவருடைய நாமம், அவருடைய புகழ், அவருடைய ராஜ்யம் மட்டுமே நம்மை வழிநடத்தும்போது — மற்றவர்களோடு நம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் ஆர்வம் நம்மை விட்டு மறைந்துவிடும். நம்முடைய நோக்கம் நம்மை உயர்த்துவதாக இல்லாமல், அவரை உயர்த்துவதாக இருக்கும்போது,  அங்கே பொறாமைக்கு இடமே இருப்பதில்லை.

ராகேலின் துயரம் என்னவென்றால், அவள் தன் வேதனையின் போது தேவனிடம் திரும்புவதற்குப் பதிலாக யாக்கோபிடம் திரும்பி, எனக்குப் பிள்ளைகொடும், இல்லாவிட்டால் நான் சாகிறேன் என்றாள் (ஆதியாகமம் 30:1) . ஆனால் ஈசாக்கின் கிருபை என்னவென்றால், பெலிஸ்தியர்கள் அவருக்கு எதிராக வந்தபோது, அவர் தனது அந்தஸ்துக்காகப் போராடாமல், தேவனை விசுவாசித்து அமைதியாக நகர்ந்து போனார். (ஆதியாகமம் 26:17).  ஒரே மாதிரியான அழுத்தம், ஆனால் முற்றிலும் மாறுபட்ட எதிர்வினை.

b) மனதைப் புதிதாக்குதல்

பவுல் நமக்கு ஒரு சிறந்த ஆலோசனையை வழங்குகிறார்:  அப்படியிருக்க, சகோதரரே, நீங்கள் உங்கள் சரீரங்களைப் பரிசுத்தமும் தேவனுக்குப் பிரியமுமான ஜீவபலியாக ஒப்புக்கொடுக்கவேண்டுமென்று, தேவனுடைய இரக்கங்களை முன்னிட்டு உங்களை வேண்டிக்கொள்ளுகிறேன்; இதுவே நீங்கள் செய்யத்தக்க புத்தியுள்ளஆராதனை. நீங்கள் இந்தப் பிரபஞ்சத்திற்கு ஒத்த வேஷந்தரியாமல், தேவனுடைய நன்மையும் பிரியமும் பரிபூரணமுமான சித்தம் இன்னதென்று பகுத்தறியத்தக்கதாக, உங்கள் மனம் புதிதாகிறதினாலே மறுரூபமாகுங்கள். ரோமர் 12:1-2

பொறாமை மனதில் தொடங்குகிறது — ஒரு பாதுகாப்பற்ற சிந்தனையில், அங்கேயே தங்கிவிட்ட ஒப்பிடுதலில் அல்லது ஆறாமல்  விடப்பட்ட ஒரு மனக்காயத்தில் அது உருவாகிறது. மனதைப் புதிதாக்குதல் என்பது ஒருமுறை நடக்கும் நிகழ்வல்ல. இது ஒரு தினசரி அர்ப்பணிப்பு — உங்கள் எண்ணங்கள், உங்கள் ஒப்பீடுகள்  மற்றும் உங்கள் விருப்பங்களை மீண்டும் தேவனிடம் ஒப்படைத்து, அவற்றை மாற்றியமைக்கும்படி அவரிடம் கேட்பதாகும்.

மனதைப் புதிதாக்குவது, நீங்கள் எதற்குத் தகுதியானவர் என்று நீங்கள் நினைப்பதன் அடிப்படையில் உங்களை நீங்களே வருத்திக்கொள்வதை விடுத்து, தேவன் உங்களுக்கு எதைக் கொடுக்கிறார் என்பதைப் பகுத்தறியும் திறனை உங்களுக்கு அளிக்கிறது. இது 'மாற்றுப் பொறிக்குள்' நீங்கள் விழுவதைத் தடுத்து, அவருடைய சித்தத்தோடு — அதாவது அவருடைய நன்மையும் பிரியமும் பரிபூரணமுமான சித்தத்தோடு  உங்களை இணைக்கிறது.

மாம்சம் கெடுப்பதை ஆவி சீர்படுத்துகிறது. ஆனால், நம்முடைய சிந்தனை ஒவ்வொரு நாளும் பலிபீடத்தின் மேல் வைக்கப்பட வேண்டும்.

c) ஜெபத்தின் மூலம் மனரம்மியத்தைப் பேணுதல்

பவுல் தனது சொந்த வாழ்க்கை அனுபவத்திலிருந்து பேசுகிறார்:  என் குறைச்சலினால் நான் இப்படிச் சொல்லுகிறதில்லை; ஏனெனில் நான் எந்த நிலைமையிலிருந்தாலும் மனரம்மியமாயிருக்கக் கற்றுக்கொண்டேன். தாழ்ந்திருக்கவும் எனக்குத் தெரியும், வாழ்ந்திருக்கவும் எனக்குத் தெரியும்; எவ்விடத்திலும் எல்லாவற்றிலும் திருப்தியாயிருக்கவும் பட்டினியாயிருக்கவும், பரிபூரணமடையவும் குறைவுபடவும் போதிக்கப்பட்டேன். பிலிப்பியர் 4:11-12

மனரம்மியம் என்பது வழங்கப்படுவதல்ல, கற்றுக்கொள்ளப்படுவது என்று பவுல் கூறுகிறார். அது வளர்க்கப்பட வேண்டும். ஜெபத்தின் மூலமாகவும், நன்றியறிதலின் மூலமாகவும், தேவன் உங்கள் அண்டை வீட்டாருக்குக் கொடுத்திருப்பவற்றின் மேல் உங்கள் கண்களை வைப்பதற்குப் பதிலாக, தேவன் உங்களை எதற்காக அழைத்தாரோ அதன் மேல் உங்கள் கண்களைப் பதிக்கத் தேர்ந்தெடுப்பதன் மூலமாகவும் இது நிகழ்கிறது.

நாம் எவ்வளவு அதிகமாக ஜெபிக்கிறோமோ — ராகேலைப் போலக் கட்டளையிடாமல், யாபேசைப் போலக் கதறி ஜெபிக்கிறோமோ — அவ்வளவாக தேவன் மீதுள்ள நமது அன்பு வளர்கிறது. தேவன் மீதான நமது அன்பு வளர வளர, மற்றவர்களிடம் என்ன இருக்கிறது என்பது குறித்து நாம் கவலைப்படுவது குறைந்துவிடும். மனரம்மியம் என்பது ஆசைகளே இல்லாத நிலை அல்ல; அது தேவனை நோக்கிய ஆசையாகும்.

6. பொறாமையில் தொடர்ந்து இருப்பவர்களுக்கான இறுதி வார்த்தை

மேலே எழுதப்பட்டவை அனைத்தும் இருதயத்தை ஆராய்ந்து பார்த்து  தேவனிடம் திரும்புவதற்கான ஓர் அழைப்பாக அன்பில் வழங்கப்படுகின்றன. ஆனால், சத்தியத்தை அறிந்திருந்தும், தொடர்ந்து பொறாமையிலேயே வாழத் தேர்ந்தெடுப்பவர்களுக்கு ஒரு கடுமையான வார்த்தை உண்டு. மற்றவர்களை வீழ்த்துவதிலும், அடுத்தவர் வாழ்வில் தேவன் காட்டும் தயவை எதிர்ப்பதிலும், பொறாமையை வன்மமாகவும் பெருமையாகவும் மாற அனுமதிப்பதிலும் பிடிவாதமாக இருப்பவர்களிடம் — தேவன் மௌனமாக இருக்கப்போவதில்லை.

யோபு 40 ஆம் அதிகாரத்தில், தனது துன்பத்தின் மத்தியில் தேவனுடைய நீதியைத் தர்க்கிக்கத் தொடங்கிய ஒரு மனிதனிடம், தேவன் பெருங்காற்றிலிருந்து பேசுகிறார். அவர் பேசும் வார்த்தைகள், வேதம் முழுவதும் எதிரொலிக்கும் ஒரு கனத்த எச்சரிக்கையைக் கொண்டுள்ளன— தேவனுடைய நோக்கங்களுக்கு எதிராகவோ  அல்லது அவர் ஆசீர்வதிக்கத் தேர்ந்தெடுத்தவர்களுக்கு எதிராகவோ தங்களை நிலைநிறுத்திக் கொள்பவர்கள் எவரும் சவாலுக்கு உட்படுத்தப்படாமல் தப்பிக்க முடியாது என்பதை இது நினைவூட்டுகிறது.

நீ என் நியாயத்தை அவமாக்குவாயோ? நீ உன்னை நீதிமானாக்கிக்கொள்ளும்படிக்கு என்மேல் குற்றஞ்சுமத்துவாயோ? நீ உன் கோபத்தின் உக்கிரத்தை வீசி, அகந்தையுள்ளவனையெல்லாம் தேடிப்பார்த்து தாழ்த்திவிட்டு, பெருமையுள்ளவனையெல்லாம் கவனித்து, அவனைப் பணியப்பண்ணி, துன்மார்க்கரை அவர்களிருக்கிற ஸ்தலத்திலே மிதித்துவிடு. நீ அவர்களை ஏகமாய்ப் புழுதியிலே புதைத்து, அவர்கள் முகங்களை அந்தரங்கத்திலே கட்டிப்போடு. யோபு 40:8, 11-13

இவை கொடுமையான வார்த்தைகள் அல்ல. இவை தேவனுடைய இறையாண்மையின் வார்த்தைகள். அவருடைய நோக்கங்களுக்கு எதிராகத் தங்களை உயர்த்துகிற எவரும் வெற்றி பெற முடியாது என்று அவர் அறிவிக்கிறார்.

தேவனுடைய நீதி மெதுவானது அல்ல. அது பொறுமையானது —மனந்திரும்புதலுக்கு இடமளிக்கும் அளவுக்குப் பொறுமையானது.

நீங்கள் இதைப் படித்துக் கொண்டிருக்கும்போது, உங்கள் இருதயத்தில் பொறாமையையோ அல்லது பெருமையையோ உணர்ந்தால்  அதை கடினப்படுத்திக் கொள்ளாதீர்கள். பெருமையுள்ளவர்களைத் தாழ்த்துகிற அதே தேவன், தாழ்மையுள்ளவர்களை உயர்த்தவும் செய்கிறார். அவருடைய இரக்கம் இன்னும் உங்களுக்கு நீட்டிக்கப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால், கிருபையின் கதவு நாம் அலட்சியப்படுத்தக் கூடிய கதவு அல்ல. மனந்திரும்புங்கள். மற்றவர்களுக்கு எது தகுதியானது என்பதைத் தேவனே தீர்மானிக்கட்டும். அதைச் சுமப்பது உங்கள் வேலை அல்ல — நீங்கள் அதைச் சுமக்க முயன்றால், அது உங்களை அழித்துவிடும்.