ஏன் உங்கள் ஜெபம் பலன் தருவதில்லை? வரிசை முறை தெரியுமா?

Kirupakaran

Mar 1

6 min read

விசுவாசிகளாகிய நம்மில் பெரும்பாலோர் ஒரு பழக்கமான முறையைக் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம். பிரச்சனைகளோ சவால்களோ எழும்போது முதலில் ஜெபிக்கிறோம். ஜெபத்தால் மட்டும் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை என்றால் அதன் பிறகு உபவாசத்தையும் ஜெபத்தையும் சேர்த்துக் கொள்கிறோம்.

அப்போஸ்தலர் புத்தகத்தில் ஆழமான போதனையைத் தரும் ஒரு பாடத்தைக் காண்கிறோம். பரிசுத்த ஆவியானவர் அப்போஸ்தலர்களை வேறு வரிசையில் வழிநடத்தினார். அவர்கள் பதில்களுக்காக ஜெபத்துடன் தொடங்கவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் முதலில் கர்த்தரை ஆராதித்தனர், பின்னர் உபவாசித்தனர், அதன் பின்னரே ஜெபித்தனர்.

பெரும்பாலும், நாம் இந்த வரிசையை மாற்றி செய்கிறோம் - முதலில் ஜெபிக்கிறோம், பிறகு ஆராதிக்கிறோம், இறுதியாக உபவாசிக்கிறோம். ஆனால் வரிசை முக்கியமானது என்பதை அப்போஸ்தலர் நடபடிகள் காட்டுகிறது. ஆராதனை அவர்களை தேவனுடைய பிரசன்னத்தில் நிறுத்தியது, உபவாசம் மாம்சத்தின் கீழ்ப்படிதலைக் கொண்டுவந்தது, அதன் பிறகு பரிசுத்த ஆவியானவருடனான இணக்கத்திலிருந்து ஜெபம் பெருகியது. இந்த தெய்வீக ஒழுங்குதான் அவர்களுடைய ஊழியப் பணியில் அவ்வளவு வல்லமையான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது.

சூழல்: ஊழியம் நிறைவேறின பின்

பர்னபாவும் சவுலும் தர்ம ஊழியத்தை நிறைவேற்றினபின்பு மாற்கு என்னும் மறுபேர்கொண்ட யோவானைக் கூட்டிக்கொண்டு எருசலேமைவிட்டுத் திரும்பிவந்தார்கள். அப்போஸ்தலர் 12:25

அந்தியோகியா பட்டணத்திலுள்ள சபையிலே பர்னபாவும், நீகர் என்னப்பட்ட சிமியோனும், சிரேனே ஊரானாகிய லூகியும், காற்பங்கு தேசாதிபதியாகிய ஏரோதுடனேகூட வளர்க்கப்பட்ட மனாயீனும், சவுலும், தீர்க்கதரிசிகளாயும் போதகர்களாயும் இருந்தார்கள். அப்போஸ்தலர் 13:1

பர்னபாவும் சவுலும் தங்கள் ஊழியத்தை நிறைவேற்றின பின்பு, மாற்கு என்னும் மறுபேர் கொண்ட யோவானையும் கூட்டிக்கொண்டு எருசலேமிலிருந்து திரும்பி வந்தார்கள் என்று அப்போஸ்தலர் 12:25 நமக்குக் கூறுகிறது. அவர்களுடைய ஊழியம் முடிந்திருந்தது, ஆனால் இப்போது அவர்களுக்கு முன்னால், "அடுத்தது என்ன?" என்ற ஒரு புதிய கேள்வி எழுந்தது. அடுத்த ஊழியத்திற்கான தேவசித்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள அவர்களுக்கு தேவனுடைய வழிநடத்துதல் தேவைப்பட்டது.

அப்போஸ்தலர் 13:1 இந்த விவரத்தைத் தொடர்கிறது. பர்னபாவும் சவுலும் திரும்பி வந்தபின்பு, அந்தியோகியாவில் உள்ள தேவாலயத்தில் உள்ளூர் தீர்க்கதரிசிகள் மற்றும் போதகர்களாகிய நீகர் என்னப்பட்ட சிமியோன், சிரேனே ஊரானாகிய லூகி, காற்பங்கு தேசாதிபதியாகிய ஏரோதுடனே கூட வளர்க்கப்பட்ட மனாயீன் ஆகியோருடன் இணைந்து காணப்பட்டனர்.

ஆகையால், அப்போஸ்தலர் 13 ஆம் அதிகாரம் ஒரு புதிய கதை அல்ல, அது அப்போஸ்தலர் 12 இன் தொடர்ச்சியாகும். ஒரு ஊழியத்தை முடித்த பிறகு, அவர்கள் தங்கள் சொந்த முயற்சியில் அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேறவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அடுத்த கட்ட ஊழியத்திற்கான தேவ சித்தத்தை அறிந்து கொள்ள அந்தியோகியா சபையின் தலைவர்களுடன் இணைந்து, கூட்டாக கர்த்தரைத் தேடினார்கள்.

கர்த்தரை ஆராதித்தலும் உபவாசித்தலும்

அவர்கள் கர்த்தருக்கு ஆராதனைசெய்து, உபவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறபோது: பர்னபாவையும் சவுலையும் நான் அழைத்த ஊழியத்துக்காக அவர்களைப் பிரித்துவிடுங்கள் என்று பரிசுத்த ஆவியானவர் திருவுளம்பற்றினார். அப்பொழுது உபவாசித்து ஜெபம்பண்ணி, அவர்கள்மேல் கைகளை வைத்து, அவர்களை அனுப்பினார்கள். அப்போஸ்தலர் 13:2-3

"அவர்கள் கர்த்தருக்கு ஆராதனைசெய்து, உபவாசித்துக் கொண்டிருக்கிறபோது" - இந்த வசனத்தை மீண்டும் ஒருமுறை கவனமாக வாசியுங்கள்.

இந்த வரிசை முறையைக் கவனியுங்கள்: ஆராதனை முதலாவதாகவும், உபவாசம் அதைத் தொடர்ந்து வருவதையும் கவனியுங்கள்.

ஆராதனை என்றால் என்ன?

ஆராதனையே ஆவிக்குரிய போராட்டத்தின் மையப் புள்ளி. சாத்தான் தான் ஆராதிக்கப்பட வேண்டும் என்று ஏங்குகிறான், அதை கர்த்தராகிய இயேசு கிறிஸ்துவிடமே அவன் வெளிப்படையாகக் கோரினான்.
வனாந்தரத்தில் தன்னை ஆராதிக்கும்படி சாத்தான் இயேசுவை சோதித்தான். மறுபடியும், பிசாசு அவரை மிகவும் உயர்ந்த மலையின்மேல் கொண்டுபோய், உலகத்தின் சகல ராஜ்யங்களையும் அவைகளின் மகிமையையும் அவருக்குக் காண்பித்து: நீர் சாஷ்டாங்கமாய் விழுந்து, என்னைப் பணிந்துகொண்டால், இவைகளையெல்லாம் உமக்குத் தருவேன் என்று சொன்னான். மத்தேயு 4:8-9
அவன் தோல்வியுற்றபோது நின்றுவிடவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, உண்மையான ஆராதனையைச் சிதைக்கவும், திசைதிருப்பவும், தடைசெய்யவும் தொடர்ந்து முயற்சிக்கிறான், குறிப்பாக தேவ ஜனங்களிடையே துதி ஆராதனை குறித்த புதிய எழுச்சி ஏற்பட்டுள்ள இந்த வேளையில் இவ்வாறு செயல்படுகிறான்.
உண்மையான ஆராதனை எப்போதும் தேவனை மையமாகக் கொண்டிருக்க வேண்டும், ஒருபோதும் மனிதனை மையமாகக் கொண்டிருக்கக் கூடாது.
வேதத்தில் ஆராதனையைப் பற்றிய முதல் குறிப்பு அதன் அடித்தளத்தை அமைக்கிறது. ஆபிரகாமும் ஈசாக்கும் பலி செலுத்துதலின் மூலமாக கர்த்தரை ஆராதிக்கச் சென்றார்கள். அப்பொழுது ஆபிரகாம் தன் வேலைக்காரரை நோக்கி: நீங்கள் கழுதையை நிறுத்தி இங்கே காத்திருங்கள், நானும் பிள்ளையாண்டானும் அவ்விடமட்டும் போய், தொழுதுகொண்டு, உங்களிடத்துக்குத் திரும்பி வருவோம் என்றான். ஆதியாகமம் 22:5

ஜெபம், ஸ்தோத்திரம், ஆராதனை: வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ளுதல்

உதாரணம் 1

ஆண்டவரே, என்னை இரட்சியும் - ஜெபம்
ஆண்டவரே, என்னை இரட்சித்ததற்காக உமக்கு நன்றி - ஸ்தோத்திரம் / நன்றி செலுத்துதல்
என் இரட்சகராகிய ஆண்டவரே, உம்மைத் துதிக்கிறேன் – ஆராதனை

உதாரணம் 2

என்னை குணமாக்கும், ஆண்டவரே - ஜெபம்
என்னை குணமாக்கியதற்காக நன்றி ஆண்டவரே – ஸ்தோத்திரம் / நன்றி செலுத்துதல்
ஆண்டவரே சுகமளிக்கிறவரே, உம்மைத் துதிக்கிறேன் - ஆராதனை
ஸ்தோத்திரம் செய்யும் போது, தேவன் செய்பவைகளுக்காகவும் அவர் கொடுப்பவைகளுக்காகவும் அவரைத் துதிக்கிறோம்.
ஆராதனையில், தேவன் யார் என்பதற்காக அவரைத் துதிக்கிறோம்.

உண்மையான ஆராதனையின் வேதாகம அடிப்படைகள்

ஆராதனை என்பது வெறும் பாடல்கள் பாடுவதோ, கீர்த்தனைகள் பாடுவதோ அல்லது உணர்ச்சிப்பூர்வமான துதியுடன் கூடிய இசை நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்பதோ மட்டுமல்ல. உண்மையான ஆராதனையில் இன்னும் பல காரியங்கள் உள்ளன.

உண்மையான ஆராதனை இருதயத்திலிருந்து பிறக்கிறது - இது தேவனை மெய்யாகவே கனம்பண்ணவும் துதிக்கவும், உங்கள் இருதயம், மனம் மற்றும் ஆத்துமாவை அவரோடு ஒருமுகப்படுத்துவதாகும். இது நிகழும்போது, நாம் தேவனுடைய பிரசன்னத்தை உணர்கிறோம்.

அவருடைய பிரசன்னத்தில், மக்கள் பல விதங்களில் பதிலளிக்கிறார்கள்: சிலர் பக்தியினால் கண்ணீர் வடிக்கிறார்கள், சிலர் அந்நிய பாஷைகளில் பேசுகிறார்கள், சிலர் தங்கள் குரலை உயர்த்திப் பாடுகிறார்கள், இன்னும் சிலர் இருதயப்பூர்வமான துதியை ஏறெடுக்கிறார்கள்.

புதிய ஏற்பாடு, ஆராதனையின் இரண்டு பரிமாணங்களை முன்னிலைப்படுத்துகிறது

வேதவசனங்களால் நிறைந்த இருதயத்திலிருந்து வரும் ஆராதனை கிறிஸ்துவின் வசனம் உங்களுக்குள்ளே சகல ஞானத்தோடும் பரிபூரணமாக வாசமாயிருப்பதாக; சங்கீதங்களினாலும் கீர்த்தனைகளினாலும் ஞானப்பாட்டுகளினாலும் ஒருவருக்கொருவர் போதித்து புத்திசொல்லிக்கொண்டு, உங்கள் இருதயத்திலே கர்த்தரைப் பக்தியுடன் பாடி; கொலோசெயர் 3:16
- மெய்யான ஆராதனை தேவனுடைய வார்த்தையை அறிந்துகொள்வதிலிருந்து வருகிறது.
- வேதம் நம் இருதயத்தை நிரப்பும்போது, நமது ஆராதனை இயற்கையாகவே தேவனைப் பிரியப்படுத்துகிறது.
ஆவியானவரால் நிறைந்த இருதயத்திலிருந்து வரும் ஆராதனை துன்மார்க்கத்திற்கு ஏதுவான மதுபான வெறிகொள்ளாமல், ஆவியினால் நிறைந்து; சங்கீதங்களினாலும் கீர்த்தனைகளினாலும் ஞானப்பாட்டுகளினாலும் ஒருவருக்கொருவர் புத்திசொல்லிக்கொண்டு, உங்கள் இருதயத்தில் கர்த்தரைப் பாடிக் கீர்த்தனம்பண்ணி, நம்முடைய கர்த்தராகிய இயேசுகிறிஸ்துவின் நாமத்தினாலே எப்பொழுதும் எல்லாவற்றிற்காகவும் பிதாவாகிய தேவனை ஸ்தோத்திரித்து, எபேசியர் 5:18-20
- பரிசுத்த ஆவியானவர் நம் இருதயத்தை வழிநடத்தும்போது மெய்யான ஆராதனை நிகழ்கிறது.
- அது உண்மையானதாகவும், ஜீவனுள்ளதாகவும், தேவனுக்குப் பிரியமானதாகவும் மாறுகிறது.
பரிசுத்த வேதாகமம்: ஆராதனைக்கான எரிபொருள்
பரிசுத்த ஆவியானவர்: ஆராதனைக்கான அக்கினி

ஏன் உபவாசம் இருக்க வேண்டும்? அது எதை நிறைவேற்றுகிறது?

இயேசு கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கு உபவாசம் என்பது ஒரு விருப்பத்தேர்வு அல்ல என்று வேதம் கற்பிக்கிறது. இயேசு தமது போதனைகளில், “நீங்கள் உபவாசிக்கும்போது” என்று தான் கூறினாரே தவிர, “நீங்கள் உபவாசித்தால்” என்று கூறவில்லை. இதன் மூலம் உபவாசம் என்பது ஒரு விசுவாசியின் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் எதிர்பார்க்கப்படும் ஒரு அங்கம் என்பதை அவர் தெளிவுபடுத்துகிறார்.

நீங்கள் உபவாசிக்கும்போது, மாயக்காரரைப்போல முகவாடலாய் இராதேயுங்கள்; அவர்கள் உபவாசிக்கிறதை மனுஷர் காணும்பொருட்டாக,தங்கள் முகங்களை வாடப்பண்ணுகிறார்கள்; அவர்கள் தங்கள் பலனை அடைந்து தீர்ந்ததென்று, மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். நீயோ உபவாசிக்கும்போது, இந்த உபவாசம் மனுஷர்களுக்குக் காணப்படாமல், அந்தரங்கத்தில் இருக்கிற உன் பிதாவுக்கே காணப்படும்படியாக, உன் தலைக்கு எண்ணெய் பூசி, உன் முகத்தைக் கழுவு. அப்பொழுது, அந்தரங்கத்தில் பார்க்கிற உன் பிதா உனக்கு வெளியரங்கமாய்ப் பலனளிப்பார். மத்தேயு 6:16-18

அப்படியானால் உபவாசத்தினால் என்ன பலன்? இதில் பல நன்மைகள் இருந்தாலும், உபவாசத்தின் முதன்மையான நோக்கம் மாம்சத்தைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவருவதாகும். மாம்சமும் ஆவியும் ஒன்றுக்கொன்று எப்பொழுதும் விரோதமாயிருக்கின்றன என்று வேதாகமம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

பின்னும் நான் சொல்லுகிறதென்னவென்றால், ஆவிக்கேற்றபடி நடந்துகொள்ளுங்கள், அப்பொழுது மாம்ச இச்சையை நிறைவேற்றாதிருப்பீர்கள். மாம்சம் ஆவிக்கு விரோதமாகவும், ஆவி மாம்சத்துக்கு விரோதமாகவும் இச்சிக்கிறது; நீங்கள் செய்யவேண்டுமென்றிருக்கிறவைகளைச் செய்யாதபடிக்கு, இவைகள் ஒன்றுக்கொன்று விரோதமாயிருக்கிறது. கலாத்தியர் 5:16-17

நாம் உபவாசிக்கும்போது - நமது சரீர ஆசைகளை வேண்டுமென்றே கீழ்ப்படுத்தி, ஆவியானவர் நம்மை வழிநடத்த அனுமதிக்கிறோம். நாம் ஆவியில் ஜெபிக்கும்போது, நமது ஆத்துமா தேவனுடைய சித்தத்தோடு இணைந்து, அவருடைய உதவிக்காகவும் வழிநடத்துதலுக்காகவும் பிதாவினிடத்தில் பரிந்து பேசுகிறது.
உபவாசம் ஆவியைக் கட்டுப்படுத்துகிறது - நாம் ஆவியில் ஜெபிக்கும்போது, ஆத்துமாவும் பிதாவினிடத்தில் அவருடைய உதவிக்காகவும் வழிநடத்துதலுக்காகவும் பரிந்து பேசுகிறது.
நாம் ஆராதித்து உபவாசிக்கும்போது - 'பிதாவே, என் சித்தமல்ல, உம்முடைய சித்தமே செய்யப்படுவதாக' என்று சொல்லும்படி, நம்முடைய சரீரத்தைக் கட்டுப்படுத்தி தேவனிடம் முழுமையாக அர்ப்பணிக்கிறோம்.
அவரை ஆராதிக்கும்போது ஏன் உபவாசிக்க வேண்டும்? - இதன் மூலம் மாம்சம் நம்மைப் புகழ்வதற்கு இடம் கொடுக்காமல், தேவன் யார் என்பதற்காக அவரை மட்டுமே துதிக்கிறோம்.

ஆராதனை மற்றும் உபவாசத்தின் விளைவு

அந்தியோகியா சபையிலிருந்த தலைவர்கள் கர்த்தரை ஆராதித்து, உபவாசித்துக்கொண்டிருக்கிறபோது, பரிசுத்த ஆவியானவர் தெளிவாகப் பேசினார்.

பர்னபாவையும் சவுலையும் நான் அழைத்த ஊழியத்துக்காக அவர்களைப் பிரித்துவிடுங்கள் என்று பரிசுத்த ஆவியானவர் திருவுளம்பற்றினார். அப்போஸ்தலர் 13:2(b)

தீர்க்கதரிசிகளும் போதகர்களுமாகிய இவர்கள் ஐந்து பேரும் அங்கே ஆராதனையிலும் உபவாசத்திலும் ஒருமனப்பட்டு இணைந்திருந்ததாக அப்போஸ்தலர் 13:1 கூறுகிறது:

பர்னபா
நீகர் என்னப்பட்ட சிமியோன்
சிரேனே ஊரானாகிய லூகி
காற்பங்கு தேசாதிபதியாகிய ஏரோதுடனேகூட வளர்க்கப்பட்ட மனாயீன்
சவுல்

இந்த ஐந்து விசுவாசமுள்ள ஆராதனையாளர்களில், பர்னபாவையும் சவுலையும் ஒரு குறிப்பிட்ட ஊழியத்துக்காக பரிசுத்த ஆவியானவர் பிரித்தெடுத்தார். எஞ்சியிருந்த மூவரும் புறக்கணிக்கப்படவில்லை; மாறாக, அவர்களின் பங்கு மிக முக்கியமானதாக இருந்தது. அவர்களின் கூட்டு ஆராதனை, உபவாசம், ஜெபம் மற்றும் கைகளை வைத்து ஆசீர்வதிப்பதன் மூலம், தேவன் தெரிந்து கொண்டவர்களை அவர்கள் பலப்படுத்தி, உறுதிப்படுத்தி, அனுப்பி வைத்தார்கள்.

உபவாசமும் ஜெபமும்

அப்பொழுது உபவாசித்து ஜெபம்பண்ணி, அவர்கள்மேல் கைகளை வைத்து, அவர்களை அனுப்பினார்கள். அப்போஸ்தலர் 13:3

இந்த இடத்தில் முக்கியமான மாற்றத்தை கவனிக்கிறோம் - வரிசைமுறை மாறுகிறது. முன்னதாக, ஆராதனையைத் தொடர்ந்து உபவாசம் இருந்ததைக் கண்டோம். இப்போது, பரிசுத்த ஆவியானவர் பேசிய பிறகு, விசுவாசிகள் முதலில் உபவாசித்து, அதன் பிறகு ஜெபிக்கிறார்கள். உபவாசம் இருதயத்தை ஆயத்தப்படுத்துகிறது, ஜெபம் கீழ்ப்படிதலை செயல்படுத்துகிறது.

தெரியாத ஒரு பயணத்தைத் தொடங்கவிருந்த பர்னபாவுக்கும் சவுலுக்கும் பதற்றமடைய நியாயமான காரணங்கள் இருந்தன. எங்கே போகிறார்கள் என்றோ எதை எதிர்கொள்ளப்போகிறார்கள் என்றோ அப்போது அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. இருப்பினும், கவலையோடு வாழக்கூடாது என்று வேதாகமம் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

நீங்கள் ஒன்றுக்குங்கவலைப்படாமல், எல்லாவற்றையுங்குறித்து உங்கள் விண்ணப்பங்களை ஸ்தோத்திரத்தோடே கூடிய ஜெபத்தினாலும் வேண்டுதலினாலும் தேவனுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள். அப்பொழுது, எல்லாப் புத்திக்கும் மேலான தேவசமாதானம் உங்கள் இருதயங்களையும் உங்கள் சிந்தைகளையும் கிறிஸ்து இயேசுவுக்குள்ளாகக் காத்துக்கொள்ளும். பிலிப்பியர் 4:6-7

நிச்சயமற்ற தருணங்களில், நாம் இரண்டு வழிகளில் செயல்பட வேண்டும் என்று பவுல் பின்னாட்களில் நமக்குக் கற்பிக்கிறார்:

ஜெபம் மற்றும் விண்ணப்பம் — நம்முடைய குறிப்பிட்டத் தேவைகளைத் தேவனுக்கு முன்பாகக் கொண்டு வருதல்.
ஸ்தோத்தரித்தல் (நன்றி செலுத்துதல்) — தேவன் நமக்காக முன்சென்று காரியங்களை வாய்க்கப்பண்ணுகிறார் என்கிற நம்பிக்கையோடும் விசுவாசத்தோடும் ஜெபித்தல்.

இத்தகைய ஜெபத்தின் முடிவு தெளிவாக இருக்கிறது: தேவ சமாதானம் நம்முடைய இருதயத்தையும் சிந்தையையும் பாதுகாக்கிறது (பிலிப்பியர்4:7-ஐ வாசியுங்கள்). உண்மையுள்ளவைகளெவைகளோ, ஒழுக்கமுள்ளவைகளெவைகளோ, நீதியுள்ளவைகளெவைகளோ, கற்புள்ளவைகளெவைகளோ, நற்கீர்த்தியுள்ளவைகளெவைகளோ அவற்றின் மேல் நம்முடைய எண்ணங்கள் நிலைத்திருக்கும்போது பயம் தன் பிடியை இழந்து விசுவாசம் அந்த இடத்தைப் பிடித்துக்கொள்கிறது.

ஜெபத்தைத் தொடர்ந்து வந்த கீழ்ப்படிதல்

உபவாசித்து ஜெபித்த பிறகு, சபை தாமதிக்கவில்லை. அவர்கள் பர்னபா மற்றும் சவுல் மீது கைகளை வைத்து, அவர்களை ஆசீர்வதித்து, அனுப்பி வைத்தார்கள்.

அப்படியே அவர்கள் பரிசுத்த ஆவியினால் அனுப்பப்பட்டுச் செலூக்கியா பட்டணத்துக்கு வந்து, கப்பல் ஏறி, அங்கிருந்து சீப்புரு தீவுக்குப் போனார்கள். சாலமி பட்டணத்தில் வந்தபோது அவர்கள் யூதருடைய ஜெப ஆலயங்களில் தேவவசனத்தைப் பிரசங்கித்தார்கள். யோவானும் அவர்களுக்கு உதவிக்காரனாயிருந்தான். அவர்கள் பாப்போ பட்டணம் வரைக்கும் தீவைக் கடந்துவந்தபோது, பர்யேசு என்னும் பேர்கொண்ட மாயவித்தைக்காரனும் கள்ளத்தீர்க்கதரிசியுமான ஒரு யூதனைக் கண்டார்கள். அப்போஸ்தலர் 13:4-6

பரிசுத்த ஆவியானவரால் வழிநடத்தப்பட்ட அவர்கள், செலூக்கியா பட்டணத்திலிருந்து சீப்புரு தீவுக்குப் பயணம் செய்தனர். சாலமி பட்டணத்தை அடைந்த அவர்கள், யூதருடைய ஜெப ஆலயங்களில் தேவனுடைய வார்த்தையை அறிவித்தனர். அவர்களுடைய கடல் பயணம் சுமார் 130–150 மைல்கள் வரை இருந்தது - இது பல நாட்கள் நீடித்த ஒரு கடினமான பயணமாகும். அவர்கள் தீவு முழுவதையும் கடந்து, இறுதியில் பாப்போ பட்டணம் வந்தடைந்தனர்.

அங்கே அவர்கள் எதிர்ப்பைச் சந்தித்தார்கள் - அந்த எதிர்ப்பு அவிசுவாசிகளான கூட்டத்திடமிருந்து வரவில்லை, மாறாக பர்யேசு என்று அழைக்கப்பட்ட யூத மாயவித்தைக்காரனும், கள்ளத் தீர்க்கதரிசியுமான ஒருவனிடமிருந்து வந்தது.

பவுலின் ஊழியம் ஏன் வெற்றி பெற்றது?

நம்மில் பலர் பவுலின் இடத்தில் இருந்திருந்தால், தேவனிடம், "இவ்வளவு உபவாசம், ஜெபம் மற்றும் கீழ்ப்படிதலுக்குப் பிறகும், ஏன் எங்களை எதிர்ப்பை நோக்கி நடத்துகிறீர்?" என்று கேள்வி கேட்டிருக்கக்கூடும். இருப்பினும், இந்தச் சந்திப்பு ஒரு தடையாக இருக்கவில்லை - அது ஒரு தெய்வீகத் திட்டம்.

பர்யேசு, ரோமானிய அதிபதியாகிய செர்கியு பவுல் என்பவருடன் நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்தான். தேவன் செல்வாக்கு மிக்க உயர்ந்த மட்டத்தில் ஒரு கதவைத் திறந்தார். தேவனுடைய வார்த்தையைத் தடுக்க எதிர்ப்புகள் எழுந்தபோதும், அதிபதி தேவவசனத்தைக் கேட்க ஆசையாயிருந்தார்.

அப்பொழுது பவுல் என்று சொல்லப்பட்ட சவுல் பரிசுத்த ஆவியினால் நிறைந்தவனாய் அவனை உற்றுப்பார்த்து: எல்லாக் கபடமும் எல்லாப் பொல்லாங்கும் நிறைந்தவனே, பிசாசின் மகனே, நீதிக்கெல்லாம் பகைஞனே, கர்த்தருடைய செம்மையான வழிகளைப் புரட்டுவதில் ஓயமாட்டாயோ? அப்போஸ்தலர் 13:9-10

பவுல் தனது மாம்சத்தின்படி எதிர்வினையாற்றவில்லை. பரிசுத்த ஆவியானவரால் நிறைந்தவராய், அவர் ஆவிக்குரிய அதிகாரத்துடன் அந்த வஞ்சகத்தை எதிர்கொண்டார். அந்த மந்திரவாதியின் மேல் இருள் சூழ்ந்தது, அது அவனுடைய கிரியைகளின் உண்மையை வெளிப்படுத்தியது. அதே சமயம், அந்த அதிபருக்கோ வெளிச்சம் வந்தது.

குறிப்பு: எலிமா, பர்யேசு இரண்டும் ஒருவரையே குறிக்கிறது. பர்யேசு என்பது அவருடைய பெயர், எலிமா என்பதற்கு "மந்திரவாதி" என்று பொருள். இது தேவனுடைய கிரியைகளை எதிர்க்கும் ஒரு கள்ளத் தீர்க்கதரிசியாக அவருடைய பங்கைக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது.

எதிர்ப்புகள் வந்தன - ஆனால் பரிசுத்த ஆவியானவர் ஒவ்வொரு அடியையும் வழிநடத்தினார். அப்போஸ்தலர்கள் தங்கள் சொந்த ஞானத்திலோ அல்லது உணர்ச்சிகளிலோ செயல்படவில்லை. அவர்களுடைய பயணம் ஆராதனை, உபவாசம் மற்றும் ஜெபத்துடன் தொடங்கியதால், அவர்கள் தெய்வீக அதிகாரம், விவேகம் மற்றும் வெற்றியுடன் நடந்தனர். அவர்கள் தேவனுடைய வார்த்தையைத் தைரியமாக அறிவித்தனர், எலிமா என்ற மந்திரவாதியின் எதிர்ப்பை எதிர்கொண்டனர், மேலும் செர்கியு பவுல் என்ற அதிபதி விசுவாசத்திற்குள் வருவதைக் கண்டனர்.

அப்பொழுது அதிபதி சம்பவித்ததைக் கண்டு, கர்த்தருடைய உபதேசத்தைக்குறித்து அதிசயப்பட்டு, விசுவாசித்தான். அப்போஸ்தலர் 13:12

முடிவுரை சுருக்கம்

அப்போஸ்தலர் 13 ஆம் அதிகாரத்தின் வரலாறு, ஆவிக்குரிய ஒழுக்கங்களின் வரிசைமுறை எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதை நமக்குத் தெளிவுபடுத்துகிறது. ஆராதனை நம்மைத் தேவனுடைய பிரசன்னத்திற்குள் கொண்டு செல்கிறது, உபவாசம் மாம்சத்தைப் பரிசுத்த ஆவியானவருக்குக் கீழ்ப்படுத்துகிறது, மேலும் ஜெபம் கீழ்ப்படிதலையும் விசுவாசத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறது. சபை இந்த வரிசைமுறையைப் பின்பற்றியபோது, பரிசுத்த ஆவியானவர் பர்னபாவையும் பவுலையும் தெளிவாக வழிநடத்தினார், எதிர்ப்புகளை எதிர்கொள்ள அவர்களுக்குப் பெலன் அளித்தார், மேலும் செல்வாக்குமிக்க மிக உயரிய மட்டங்களிலும் சுவிசேஷத்திற்கான கதவுகளைத் திறந்தார். நாம் ஆராதனை, உபவாசம் மற்றும் ஜெபத்தின் மூலம் நம் இருதயங்களைத் தேவனோடு இணைக்கும்போது, அவர் நமது ஊழியத்தை வழிநடத்தி, பலப்படுத்தி, ஆசீர்வதிக்கிறார் என்பதை இவர்களது வாழ்க்கை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.