என்னை நினைத்தருளும்
நாம் வேலை செய்யும் இடத்திலும், வீட்டைச் சுற்றிலும், மற்றும் வாழ்க்கைப் பயணத்திலும் பல மனிதர்களைச் சந்திக்கிறோம். ஆனால் அவர்களில் சிலரை மட்டுமே நாம் நினைவில் கொள்கிறோம். சிலரை அவர்களின் முகத்தைப் பார்க்கும்போது மட்டுமே நினைவுக்குக் கொண்டு வருகிறோம். சிலரை அவர்களோடு நடந்த ஏதேனும் ஒரு சம்பவத்தின் காரணமாக நினைவில் வைத்திருக்கிறோம். சிலரை அவர்களுடன் நாம் சேர்ந்து அனுபவித்த வரலாற்று நிகழ்வுகளுக்காக நினைவில் கொள்கிறோம். மேலும் சிலரை நாம் இன்று இந்த உயரத்தில் நிற்பதற்கு அவர்களே காரணம் என்பதால் நினைவில் வைத்திருக்கிறோம்.
எதையாவது அடிப்படையாகக் கொண்டே ஒரு விஷயத்தை நம்மால் நினைவில் கொள்ள முடிகிறது. பல நேரங்களில் அது மனித இயல்பு என்பதை மறந்து விடுகிறோம். பெயர்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்வதில் நான் பலவீனமாக இருக்கிறேன். ஒருவரின் பெயரை மாற்றிச் சொல்லிவிட்டு, பலமுறை நான் தர்மசங்கடத்திற்கு ஆளாகியிருக்கிறேன். நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஏதேனும் ஒரு பலவீனம் இருக்கிறது.
ஆனால் 1 சாமுவேல் புத்தகத்தை வாசிக்கும்போது, அன்னாள் என்ற ஒரு பெண்ணை நாம் சந்திக்கிறோம். அவள், "ஆண்டவரே, என்னை நினைத்தருளும்" என்று ஜெபித்தாள். "ஆண்டவர் அவளை நினைத்தருளினார்” என்று வேதம் சொல்கிறது.
இந்தப் பிரபஞ்சத்தின் தேவன் நம்மை எப்படி நினைவில் வைத்திருக்க முடியும்? அவர் நம்மை நினைவுகூரும் வகையில், அவருடைய கவனத்தை ஈர்க்க நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்? அதைத்தான் நாம் அன்னாளிடமிருந்து கற்றுக் கொள்ளப்போகிறோம்.
பின்னணி
அன்னாள் செய்த ஜெபத்தைப் பற்றிப் பார்ப்பதற்கு முன்பாக, அவளுடைய குடும்பத்தைப் பற்றி அறிந்துகொள்வோம்.
[1 சாமுவேல் 1:1-3] எப்பிராயீம் மலைதேசத்திலிருக்கிற சோப்பீம் என்னப்பட்ட ராமதாயீம் ஊரானாகிய ஒரு மனுஷன் இருந்தான்; அவனுக்கு எல்க்கானா என்று பேர்; அவன் எப்பிராயீமியனாகிய சூப்புக்குப் பிறந்த தோகுவின் குமாரனாகிய எலிகூவின் மகனான எரோகாமின் புத்திரன். அவனுக்கு இரண்டு மனைவிகள் இருந்தார்கள்; ஒருத்தி பேர் அன்னாள், மற்றவள் பேர் பெனின்னாள்; பெனின்னாளுக்குப் பிள்ளைகள் இருந்தார்கள்; அன்னாளுக்கோ பிள்ளை இல்லை. அந்த மனுஷன் சீலோவிலே சேனைகளின் கர்த்தரைப் பணிந்துகொள்ளவும் அவருக்குப் பலியிடவும் வருஷந்தோறும் தன் ஊரிலிருந்து போய்வருவான்; அங்கே கர்த்தரின் ஆசாரியரான ஏலியின் இரண்டு குமாரராகிய ஒப்னியும் பினெகாசும் இருந்தார்கள்.
எல்க்கானா — ராமதாயீமைச் சேர்ந்த ஒரு எப்பிராயீமியர். அவர் பிறப்பால் ஒரு லேவியராகவும், வசிப்பிடத்தினால் எப்பிராயீமியராகவும் இருந்தார்; ஏனெனில் யோசுவா, கோகாத்திய லேவியர்களுக்கு எப்பிராயீமின் எல்லைக்குள் பட்டணங்களைக் கொடுத்திருந்தார்[யோசுவா 21:5, 20-21].
அவரது குடும்பம் — அன்னாள் மற்றும் பெனின்னாள் என்ற இரண்டு மனைவிகள்.
பாரம் — பெனின்னாளுக்குப் பிள்ளைகள் இருந்தனர். அன்னாளுக்கோ பிள்ளைகள் இல்லை.
அவரது பக்தி — அவர் ஆண்டுதோறும் சேனைகளின் கர்த்தரைத் தொழுதுகொள்ளவும், பலியிடவும் சீலோவுக்குப் போவார்.
ஆசாரியர்கள் — ஏலியின் இரண்டு குமாரர்களாகிய ஓப்னி மற்றும் பினெகாஸ்.
அன்னாளின் வேதனை
[1 சாமுவேல் 1:4-7] அங்கே எல்க்கானா பலியிடும் நாளிலே, அவன் தன் மனைவியாகிய பெனின்னாளுக்கும், அவளுடைய எல்லாக் குமாரருக்கும் குமாரத்திகளுக்கும், பங்குபோட்டுக் கொடுப்பான். அன்னாளைச் சிநேகித்தபடியினால், அவளுக்கு இரட்டிப்பான பங்கு கொடுப்பான்; கர்த்தரோ அவள் கர்ப்பத்தை அடைத்திருந்தார். கர்த்தர் அவள் கர்ப்பத்தை அடைத்தபடியினால், அவளுடைய சக்களத்தி அவள் துக்கப்படும்படியாக அவளை மிகவும் விசனப்படுத்துவாள். அவள் கர்த்தருடைய ஆலயத்திற்குப் போகும் சமயத்தில், அவன் வருஷந்தோறும் அந்தப்பிரகாரமாய்ச் செய்வான்; இவள் அவளை மனமடிவாக்குவாள்; அப்பொழுது அவள் சாப்பிடாமல் அழுதுகொண்டிருப்பாள்.
கணவனின் அன்பு
எல்க்கானா அன்னாளை நேசித்தான். பெனின்னாளும் அவளுடைய பிள்ளைகளும் தங்களுக்கான பங்குகளைப் பெற்றனர், ஆனால் எல்க்கானா அன்னாளை நேசித்தபடியால், பலியிடப்பட்ட உணவில் அவளுக்கு இரட்டிப்பான பங்கைக் கொடுத்தான்.
மனித அன்பு ஆறுதல் அளிக்கும், ஆனால் தேவனால் மட்டுமே அவளுடைய ஜெபத்திற்குப் பதிலளிக்க முடியும்.
கர்ப்பத்தை அடைத்தது யார்?
அவளுடைய மலட்டுத்தன்மைக்கான மூலக்காரணத்தை வேதம் தெளிவாகக் கூறுகிறது — கர்த்தரோ அவள் கர்ப்பத்தை அடைத்திருந்தார்.
தேவன் ஒரு குறிப்பிட்ட நோக்கத்துக்காகவே அதை அடைத்திருந்தார். அவள் தேவனுக்கே திரும்பக் கொடுக்கப்போகும் குமாரனாகிய சாமுவேல், இஸ்ரவேலின் தீர்க்கதரிசியாகவும் தலைவனாகவும் மாறப்போகிறான். தேவனுடைய நோக்கமே எப்போதும் நிலைநிற்கும்.
பாவத்தின் காரணமாக அல்ல — அன்னாளின் மலட்டுத்தன்மை அவள் செய்த பாவத்தினால் ஏற்படவில்லை. கர்த்தரே அவளுடைய கர்ப்பத்தை அடைத்திருந்தார் என்று வேதம் இரண்டு முறை கூறுகிறது (வசனங்கள் 5 மற்றும் 6). சீஷர்கள் இயேசுவிடம் பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒரு மனிதனைப் பற்றிக் கேட்டபோது, அவர் இவ்வாறு கூறினார்: [யோவான் 9:3] இயேசு பிரதியுத்தரமாக: அது இவன் செய்த பாவமுமல்ல, இவனைப் பெற்றவர்கள் செய்த பாவமுமல்ல, தேவனுடைய கிரியைகள் இவனிடத்தில் வெளிப்படும்பொருட்டு இப்படிப் பிறந்தான்.
சத்துருவின் கிரியைகள்
தேவன் தம்முடைய கிரியையைச் செய்யும்போது, சத்துருவும் தன் வேலையைத் தொடங்குகிறான். மீண்டும் 6வது வசனத்தைப் பாருங்கள் — அவளுடைய சக்களத்தி அவள் துக்கப்படும்படியாக அவளை மிகவும் விசனப்படுத்துவாள்.
தேவன் ஒன்றை அடைத்திருக்கிறார் என்பதை சத்துரு அறிவான், மேலும் அந்தச் சந்தர்ப்பத்தை எப்படிப் பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் அவன் அறிவான். அன்னாளின் சக்களத்தியான பெனின்னாளைப் பயன்படுத்தி, கடுமையான வார்த்தைகளால் அவளைக் கோபப்படுத்தவும் எரிச்சலூட்டவும் செய்தான்.
எனவே அடுத்த முறை யாராவது உங்களை எரிச்சலூட்டினால், உங்களுக்குள் இருக்கும் பிரச்சனையின் மூலக் காரணத்தைச் சோதித்துப் பாருங்கள். பிறகு அன்னாள் செய்ததைச் செய்யுங்கள் — அதிகமாக ஜெபியுங்கள்.
வருஷந்தோறும்
இந்த வேதனை வருஷந்தோறும் தொடர்ந்தது. தேவன் நமக்கு வருஷந்தோறும் ஆசீர்வாதங்களைத் தருவது போலவே, நம்மை ஆசீர்வதிப்பதற்கு முன்பு நாம் அவருடைய கிரியைக்கு ஏற்றபடி உண்மையாக இருக்கிறோமா என்பதைப் பார்க்க, துன்பத்தின் காலங்களையும் அவர் அனுமதிக்கிறார். அவள் எவ்வளவு காலம் துன்பப்பட்டாள் என்பதை வேதம் பதிவு செய்யவில்லை.
அந்த வேதனை எங்கே நடந்தது என்பதைக் கவனியுங்கள் — கர்த்தருடைய ஆலயத்தில். இருந்தபோதிலும், அன்னாள் தொடர்ந்து ஆலயத்திற்குப் போய்க்கொண்டே இருந்தாள். துன்பங்கள் அவளது ஆராதனையைத் தடுக்கவில்லை.
உங்களை நீங்களே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்
தேவன் எந்தத் துன்பத்தை நினைவுகூர வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள்?
இந்தப் பிரச்சனை திரும்பத் திரும்ப வந்து கொண்டிருக்கிறதா — வருஷந்தோறும், அல்லது நாள்தோறும்?
இதைக் குறித்து எத்தனை முறை நீங்கள் தேவனிடம் ஜெபித்திருக்கிறீர்கள்?
இதன் நிமித்தம் எத்தனை முறை நீங்கள் துன்பப்பட்டிருக்கிறீர்கள்?
இது உங்களுக்கு உண்டாக்கிய அனைத்து நிந்தனைகளையும் மனவேதனைகளையும் நினைத்துப் பாருங்கள். அவை ஒவ்வொன்றையும் அவரிடத்தில் கொண்டு வாருங்கள்.
அன்னாளின் ஜெபம் — "என்னை நினைத்தருளும்"
[1 சாமுவேல் 1:9-17] சீலோவிலே அவர்கள் புசித்துக்குடித்தபின்பு, அன்னாள் எழுந்திருந்தாள்; ஆசாரியனாகிய ஏலி கர்த்தருடைய ஆலயத்தின் வாசல் நிலையண்டையிலே ஒரு ஆசனத்தின்மேல் உட்கார்ந்திருந்தான். அவள் போய், மனங்கசந்து, மிகவும் அழுது, கர்த்தரை நோக்கி விண்ணப்பம்பண்ணி: சேனைகளின் கர்த்தாவே, தேவரீர் உம்முடைய அடியாளின் சிறுமையைக் கண்ணோக்கிப் பார்த்து, உம்முடைய அடியாளை மறவாமல் நினைந்தருளி, உமது அடியாளுக்கு ஒரு ஆண்பிள்ளையைக் கொடுத்தால், அவன் உயிரோடிருக்கும் சகல நாளும் நான் அவனைக் கர்த்தருக்கு ஒப்புக்கொடுப்பேன்; அவன் தலையின்மேல் சவரகன் கத்தி படுவதில்லை என்று ஒரு பொருத்தனைபண்ணினாள். அவள் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் வெகுநேரம் விண்ணப்பம்பண்ணுகிறபோது, ஏலி அவள் வாயைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தான். அன்னாள் தன் இருதயத்திலே பேசினாள்; அவளுடைய உதடுகள்மாத்திரம் அசைந்தது, அவள் சத்தமோ கேட்கப்படவில்லை; ஆகையால் அவள் வெறித்திருக்கிறாள் என்று ஏலி நினைத்து, அவளை நோக்கி: நீ எதுவரைக்கும் வெறித்திருப்பாய்? உன் குடியை உன்னைவிட்டு விலக்கு என்றான். அதற்கு அன்னாள் பிரதியுத்தரமாக: அப்படியல்ல, என் ஆண்டவனே, நான் மனக்கிலேசமுள்ள ஸ்திரீ; நான் திராட்சரசமாகிலும் மதுவாகிலும் குடிக்கவில்லை; நான் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் என் இருதயத்தை ஊற்றிவிட்டேன். உம்முடைய அடியாளைப் பேலியாளின் மகளாக எண்ணாதேயும்; மிகுதியான விசாரத்தினாலும் கிலேசத்தினாலும் இந்நேரமட்டும் விண்ணப்பம்பண்ணினேன் என்றாள். அதற்கு ஏலி சமாதானத்துடனே போ; நீ இஸ்ரவேலின் தேவனிடத்தில் கேட்ட உன் விண்ணப்பத்தின்படி அவர் உனக்குக் கட்டளையிடுவாராக என்றான்.
சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தருக்கு
அன்னாளின் முதலாவது பதிவுசெய்யப்பட்ட ஜெபம் சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தரை நோக்கியதாகும் — எபிரேய மொழியில் யெகோவா — சேனைகளின் கர்த்தர். இந்த நாமம் முதன்முதலில் வேதத்தில் [1 சாமுவேல் 1:3] இல் காணப்படுகிறது, மேலும் வேதத்தில் இதைப் பயன்படுத்தி ஜெபித்த முதல் நபர் அன்னாள் ஆவார் (வசனம் 11). பலவீனமான ஒரு பெண், சகல சேனைகளின் கர்த்தரை நோக்கி மன்றாடுகிறாள்.
தோரணையும் இடமும்
அன்னாள் எழுந்து நின்றாள், அதே வேளையில் ஆசாரியனாகிய ஏலி கர்த்தருடைய ஆலயத்தின் வாசல் நிலையண்டையிலே தன் ஆசனத்தின்மேல் உட்கார்ந்திருந்தார். அவள் இதை வேறெங்கும் கொட்டிவிடவில்லை; மாறாக, கர்த்தருடைய ஆலயத்தில் நின்று கர்த்தருக்கு முன்பாக ஜெபித்தாள்.
அவளுடைய உதடுகள் அசைந்தன, ஆனால் அவளுடைய சத்தம் கேட்கப்படவில்லை.
அவளுடைய முகத்தில் கண்ணீர் வழிந்தோடியிருக்கும். அது உடைந்த இருதயத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தது — எந்த அளவிற்கென்றால், அவள் மது அருந்தியிருக்கிறாளோ என்று ஏலி நினைக்கும் அளவிற்கு அது இருந்தது.
இருதயத்திலிருந்து
அவள் தன் இருதயத்திலிருந்து கர்த்தரை நோக்கி வேண்டிக்கொண்டாள். இரண்டு வரிகள் அதை உறுதிப்படுத்துகின்றன:
[1 சாமுவேல் 1:10] அவள் போய், மனங்கசந்து, மிகவும் அழுது, கர்த்தரை நோக்கி விண்ணப்பம்பண்ணி:
[1 சாமுவேல் 1:13] அன்னாள் தன் இருதயத்திலே பேசினாள்; அவளுடைய உதடுகள்மாத்திரம் அசைந்தது, அவள் சத்தமோ கேட்கப்படவில்லை; ஆகையால் அவள் வெறித்திருக்கிறாள் என்று ஏலி நினைத்து,
அந்த அழுகை மிகவும் ஆழமானதாக இருந்தது, அது அவளுடைய இருதயத்திலிருந்து பெருக்கெடுத்து வந்தது — அவள் மனங்கசந்து அழுதாள். அவளுடைய சக்களத்தியின் வேதனையான வார்த்தைகள், அவமானங்கள், குழந்தை இல்லாமையால் ஏற்பட்ட வேதனை அனைத்தும் கர்த்தருடைய சமுகத்தில் முழுமையாக ஊற்றப்பட்டன.
கெத்செமனே தோட்டத்தில் இயேசுவிடமும் இதே போன்ற வெளிப்பாட்டைக் காண்கிறோம். பிதாவினிடமிருந்து தாம் பிரிக்கப்படப்போகிறோம் என்பதை அறிந்திருந்ததால், மிகுந்த வேதனையிலிருந்து அந்த வெளிப்பாடு உருவானது: [லூக்கா 22:44] அவர் மிகவும் வியாகுலப்பட்டு, அதிக ஊக்கத்தோடே ஜெபம்பண்ணினார். அவருடைய வேர்வை இரத்தத்தின் பெருந்துளிகளாய்த் தரையிலே விழுந்தது.
ஆத்துமாவிலிருந்து - அன்னாள் ஏலியிடம், “நான் கர்த்தருடைய சந்நிதியில் என் இருதயத்தை ஊற்றிவிட்டேன்” (வசனம் 15) என்றும், "மிகுதியான விசாரத்தினாலும் கிலேசத்தினாலும் இந்நேரமட்டும் விண்ணப்பம்பண்ணினேன்" (வசனம் 16) என்றும் தெரிவித்தாள்.
இருதயமும் ஆத்துமாவும் தேவனோடு இணையும்போது, ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைக்கும். இது நாம் அன்னாளிடமிருந்து கற்றுக் கொண்டது. [1 யோவான் 5:14] நாம் எதையாகிலும் அவருடைய சித்தத்தின்படி கேட்டால், அவர் நமக்குச் செவிகொடுக்கிறாரென்பதே அவரைப் பற்றி நாம் கொண்டிருக்கிற தைரியம்.
அன்னாள் ஏறெடுத்த ஜெபம் நேர்மையானதாகவும் முழு இருதயத்தோடும் செய்யப்பட்டதாகவும் இருந்தது; மேலும், அவளுடைய வேண்டுதல் இஸ்ரவேலுக்காகத் தேவன் ஏற்கனவே திட்டமிட்டிருந்த காரியங்களோடு ஒத்துப்போனது.
பொருத்தனையுடன் கூடிய ஒரு ஜெபம்
அவள் தன் துக்கத்தை மட்டுமே கொட்டித் தீர்க்கவில்லை; ஒரு பொருத்தனையையும் செய்தாள்.
தேவனின் நுகத்தின் கீழ்: 11, 16 மற்றும் 18 ஆம் வசனங்களில் அவள் தன்னை "உம்முடைய அடியாள்" என்று அழைத்துக் கொள்கிறாள் — "...தேவரீர் உம்முடைய அடியாளின் சிறுமையைக் கண்ணோக்கிப் பார்த்து, உம்முடைய அடியாளை மறவாமல் நினைந்தருளி...".தேவனுக்கு முன்பாக தாழ்மையான மனப்பான்மை.
அடியாளை மறவாமல் நினைந்தருளி: எவ்வளவு சக்திவாய்ந்த ஜெபம்! தேவனிடம் நம்மை நினைவுகூருமாறு நாம் அரிதாகவே கேட்கிறோம். சிலுவையில் இருந்த கள்ளனும் இதேபோலவே ஜெபித்தான்: [லூக்கா 23:42] இயேசுவை நோக்கி: ஆண்டவரே, நீர் உம்முடைய ராஜ்யத்தில் வரும்போது அடியேனை நினைத்தருளும் என்றான்.
விசுவாச ஜெபம்: “…உமது அடியாளுக்கு ஒரு ஆண்பிள்ளையைக் கொடுத்தால்…” — மீண்டும் ஒருமுறை அவள் ஒரு தாழ்மையான அடியாளாக மன்றாடினாள்.
வாழ்நாள் முழுமைக்குமான பொருத்தனை: விசுவாசத்தோடு அவள் ஒரு நசரேய பொருத்தனையைச் செய்தாள் — “… அவன் உயிரோடிருக்கும் சகல நாளும் நான் அவனைக் கர்த்தருக்கு ஒப்புக்கொடுப்பேன்; அவன் தலையின்மேல் சவரகன் கத்தி படுவதில்லை…”. நசரேய விரதம் பொதுவாக ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மேற்கொள்ளப்படும்[எண்ணாகமம் 6:5]. ஆனால் அன்னாள் செய்த பொருத்தனையோ சிம்சோனுடையதைப் போல [நியாயாதிபதிகள் 13:5] வாழ்நாள் முழுமைக்குமானதாக இருந்தது. மேலும் பொருத்தனையை நிறைவேற்றத் தாமதம் செய்யக்கூடாது என்று வேதாகமம் எச்சரிக்கிறது[பிரசங்கி 5:4-5].
ஆண்டுதோறும் அவள் அவமானங்களைச் சுமந்து வந்தாள். இப்போது, தான் பெறப்போகும் அந்த மகனையே தேவனுக்குத் திரும்பக் கொடுக்க உறுதிகொண்டாள்.
உங்களையே கேட்டுக்கொள்ளுங்கள்
நீங்கள் அன்னாளைப் போல ஜெபித்திருக்கிறீர்களா?
தேவனின் சமூகத்தில் உங்களுக்குப் பதிலளிக்கப்படாத ஜெபங்கள் எத்தனை?
தேவனிடம் நீங்கள் எவ்வளவு முறை ஜெபித்திருக்கிறீர்கள்? உங்கள் இதயத்தின் ஆழமான வேதனையிலிருந்து ஜெபித்தீர்களா, அல்லது உங்களுக்காக ஜெபிக்கும்படி வேறு யாரையாவது கேட்டுக்கொண்டீர்களா?
அன்னாள் மற்றவர்கள் ஜெபிப்பார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏலி அங்கே இருந்தபோதிலும்கூட, அவளே ஜெபித்தாள். இது நமக்கும் பொருந்தும் — ஜெபிப்பதற்கு வேறு யாரையும் எதிர்பார்க்காதீர்கள். நீங்களே ஜெபியுங்கள்.
"ஆண்டவரே, என்னை நினைத்தருளும்" என்ற ஜெபத்தை ஏறெடுங்கள்.
உங்களை நினைவுகூருமாறு அவரிடம் கேட்பதற்கு முன்பு, உங்களை நீங்களே தாழ்த்தி, உங்களிடம் உள்ள அனைத்தையும் அவரிடம் ஒப்புக்கொடுத்திருக்கிறீர்களா? உங்கள் உள்ளத்தை ஆராய்ந்து பார்த்து, உடைக்கப்பட வேண்டியவற்றை உடைக்குமாறு தேவனிடம் கேட்டிருக்கிறீர்களா? அன்னாள் தன்னை ஒரு அடியாள் என்று அழைத்துக் கொண்டாள். உங்களைத் தாழ்த்திக் கொள்ளுங்கள்.
நீங்கள் ஜெபிக்கும்போது, கண்ணீருடன் ஜெபியுங்கள். அவர் மிகுந்த இரக்கமுள்ள தேவன்; உங்கள் வேதனையை அவர் நினைவில் வைத்திருக்கிறார், ஏனெனில் சிலுவையில் அந்த வேதனையை அவரே சுமந்தார். உங்கள் அவமானங்களையும் நிந்தைகளையும் அவர் நினைவில் வைத்திருக்கிறார், ஏனெனில் சிலுவையில் அவரும் அவமானப்படுத்தப்பட்டார். நமக்காகவே அவர் அந்த அவமானங்களையும் நிந்தைகளையும் ஏற்றுக்கொண்டார்.
சமாதானம் பின் தொடர்கிறது
ஏலி அன்னாளின் தரப்பைக் கேட்டபோது, அவர் அவளுக்கு முதலில் வழங்கியது சமாதானத்தையே: [1 சாமுவேல் 1:17] அதற்கு ஏலி சமாதானத்துடனே போ; நீ இஸ்ரவேலின் தேவனிடத்தில் கேட்ட உன் விண்ணப்பத்தின்படி அவர் உனக்குக் கட்டளையிடுவாராக என்றான்.
அந்தச் சமாதானம் எவ்வாறு செயல்பட்டது என்பதைக் கவனியுங்கள் — அப்புறம் அவள் துக்கமுகமாயிருக்கவில்லை: [1 சாமுவேல் 1:18] அப்பொழுது அவள்: உம்முடைய அடியாளுக்கு உம்முடைய கண்களிலே தயைகிடைக்கக்கடவது என்றாள்; பின்பு அந்த ஸ்திரீ புறப்பட்டுப்போய், போஜனஞ்செய்தாள்; அப்புறம் அவள் துக்கமுகமாயிருக்கவில்லை.
தேவனுடைய சமாதானம் (தெய்வீகச் சமாதானம்) அவளுக்குள் மீட்டெடுக்கப்பட்டது, அவளுடைய விசுவாசம் ஏற்கனவே செயல்படத் தொடங்கியிருந்தது. மகன் இன்னும் பிறக்கவில்லை என்றாலும், அவன் ஏற்கனவே இருப்பது போன்றதொரு உணர்வு அது. அவளுடைய முகத்தில் அவமானம் இருக்கவில்லை. கர்த்தர் அவளுடைய அவமானத்தை மகிழ்ச்சியாக மாற்றிக் கொண்டிருந்தார்.
கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள்
சமாதானமே அடையாளம்: உங்கள் ஜெபத்திற்குப் பிறகு, அந்த காரியம் நிறைவேறிவிட்டது என்ற விசுவாசத்தோடு கூடிய சமாதானம் தொடர்கிறதா? அதுவே தேவன் பதிலளித்த "என்னை நினைத்தருளும்" என்ற ஜெபத்தின் அடையாளம் ஆகும்.
தேவன் பதிலளித்தார் — "கர்த்தர் அவளை நினைந்தருளினார்"
[1 சாமுவேல் 1:19-20] அவர்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, கர்த்தரைப் பணிந்துகொண்டு, ராமாவிலிருக்கிற தங்கள் வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போனார்கள்; எல்க்கானா தன் மனைவியாகிய அன்னாளை அறிந்தான்; கர்த்தர் அவளை நினைந்தருளினார். சிலநாள் சென்றபின்பு அன்னாள் கர்ப்பவதியாகி, ஒரு குமாரனைப் பெற்று, கர்த்தரிடத்தில் அவனைக் கேட்டேன் என்று சொல்லி, அவனுக்கு சாமுவேல் என்று பேரிட்டாள்.
வாக்குத்தத்தத்தின் மீதான ஆராதனை: அவள் ஆண்டுதோறும் காத்திருந்தாள்; ஆனாலும், அடுத்த நாள் காலையிலேயே அவர்கள் எழுந்து கர்த்தருடைய சந்நிதியில் தொழுதுகொண்டார்கள் என்று இங்கே வாசிக்கிறோம். பதில் கண்களுக்குத் தெரிவதற்கு முன்பே, அவள் அந்த வாக்குத்தத்தத்தை நம்பித் தொழுதுகொண்டாள்.
சரியான நேரம்: அவர்கள் ராமாவிலுள்ள தங்கள் வீட்டிற்குத் திரும்பியதும், கர்த்தர் அவளை நினைந்தருளினார். காலம் மிகவும் முக்கியமானது — தேவன் சரியான நேரத்தில் பதிலளிக்கிறார்.
ஜெபமும் பதிலும் பொருந்துதல்: அவளுடைய ஜெபம் "என்னை நினைத்தருளும்" என்பதாக இருந்தது. அதற்கான பதில் "கர்த்தர் அவளை நினைந்தருளினார்" என்பதாக இருந்தது.
நிறைவேறிய விசுவாசம்: அவள் விசுவாசத்தோடு கேட்டபடியே ஒரு ஆண் பிள்ளையைப் பெற்றெடுத்தாள்; கர்த்தரிடத்தில் அவனைக் கேட்டேன் என்று சொல்லி, அவனுக்கு சாமுவேல் என்று பேரிட்டாள்.
அவமானம் மகிழ்ச்சியாக மாறுதல் — தேவன் அதோடு நிறுத்தவில்லை
எல்க்கானா அவளுக்குக் கொடுத்த இரட்டைப் பங்கு நினைவிருக்கிறதா? தேவன் அதைவிட மிக அதிகமாகவே கொடுத்தார். அன்னாள் தன் பொருத்தனையைக் காப்பாற்றி, சீலோவிலே சாமுவேலைக் கர்த்தருக்காக அர்ப்பணித்த பிறகு, அடைக்கப்பட்டிருந்த அவளுடைய கர்ப்பம் ஒருமுறை மட்டும் திறக்கப்படவில்லை: [1 சாமுவேல் 2:21] அப்படியே கர்த்தர் அன்னாளைக் கடாட்சித்தார்; அவள் கர்ப்பந்தரித்து மூன்று குமாரரையும் இரண்டு குமாரத்திகளையும் பெற்றாள்; சாமுவேல் என்னும் பிள்ளையாண்டான் கர்த்தருடைய சந்நிதியிலே வளர்ந்தான்.
ஆண்டுதோறும் சீலோவில் அழுதுகொண்டிருந்த அந்த ஸ்திர, ஆறு பிள்ளைகளின் தாயானாள். அவள் தன் ஒரே மகனைத் தேவனுக்குக் கொடுத்தாள், தேவனோ அவளுக்கு மேலும் ஐந்து பிள்ளைகளைக் கொடுத்தார். தேவன் அவளுடைய அவமானத்தை மகிழ்ச்சியாக மாற்றினார்.
நாம் அவருடைய பணிக்காக இப்படி ஜெபிக்கிறோமா?
அன்னாளைப் போலவே, நாமும் ஆண்டவரிடமிருந்து நமக்கு ஏதாவது தேவைப்படும்போது பெரும்பாலும் இப்படியே ஜெபிக்கிறோம். ஆனால், ஆண்டவருடைய பணிக்காகவும் நாம் இப்படி ஜெபிக்கிறோமா? அன்னாள் ஆவியோடும் உண்மையோடும் ஜெபித்து, நாம் அனைவரும் பின்பற்ற வேண்டிய ஒரு வழியைக் காட்டினாள்: [யோவான் 4:23-24] உண்மையாய்த் தொழுதுகொள்ளுகிறவர்கள் பிதாவை ஆவியோடும் உண்மையோடும் தொழுதுகொள்ளுங்காலம் வரும், அது இப்பொழுதே வந்திருக்கிறது; தம்மைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவர்கள் இப்படிப்பட்டவர்களாயிருக்கும்படி பிதாவானவர் விரும்புகிறார். தேவன் ஆவியாயிருக்கிறார், அவரைத் தொழுதுகொள்ளுகிறவர்கள் ஆவியோடும் உண்மையோடும் அவரைத் தொழுதுகொள்ளவேண்டும் என்றார்.
நாம் எதற்காக ஜெபிக்க வேண்டும் என்று அறியாதிருக்கும்போது, தேவன் நம் பலவீனத்தில் நமக்கு உதவுகிறார்: [ரோமர் 8:26] அந்தப்படியே ஆவியானவரும் நமது பலவீனங்களில் நமக்கு உதவிசெய்கிறார். நாம் ஏற்றபடி வேண்டிக்கொள்ளவேண்டியதின்னதென்று அறியாமலிருக்கிறபடியால், ஆவியானவர்தாமே வாக்குக்கடங்காத பெருமூச்சுகளோடு நமக்காக வேண்டுதல்செய்கிறார்.
அன்னாளைப் போல — தேவன் இந்த மனிதர்களையும் நினைத்தருளினார்
ஆபிரகாம் — ஆபிரகாம் சோதோமுக்காகப் பரிந்து பேசி ஜெபித்தார்[ஆதியாகமம் 18:23-32], தேவன் அவரை நினைவுகூர்ந்தார்: [ஆதியாகமம் 19:29] தேவன் அந்தச் சமபூமியின் பட்டணங்களை அழிக்கும்போது, தேவன் ஆபிரகாமை நினைத்து, லோத்து குடியிருந்த பட்டணங்களைத் தாம் கவிழ்த்துப்போடுகையில், லோத்தை அந்த அழிவின் நடுவிலிருந்து தப்பிப்போகும்படி அனுப்பி விட்டார்.
நோவா — [ஆதியாகமம் 8:1] தேவன் நோவாவையும், அவனுடனே பேழையிலிருந்த சகல காட்டு மிருகங்களையும், சகல நாட்டு மிருகங்களையும் நினைத்தருளினார்; தேவன் பூமியின்மேல் காற்றை வீசப்பண்ணினார், அப்பொழுது ஜலம் அமர்ந்தது.பேழையிலிருந்த போது நோவா ஜெபித்ததாக வேதாகமத்தில் பதிவு செய்யப்படவில்லை. தேவன் தம்முடைய உடன்படிக்கையின் நிமித்தம் அவரை நினைவுகூர்ந்தார்[ஆதியாகமம் 6:18].
அன்னாள் — [1 சாமுவேல் 1:19] அவர்கள் அதிகாலையில் எழுந்து, கர்த்தரைப் பணிந்துகொண்டு, ராமாவிலிருக்கிற தங்கள் வீட்டுக்குத் திரும்பிப் போனார்கள்; எல்க்கானா தன் மனைவியாகிய அன்னாளை அறிந்தான்; கர்த்தர் அவளை நினைந்தருளினார்.
கொர்நேலியு — [அப்போஸ்தலர் 10:4] அவனை உற்றுப்பார்த்து, பயந்து: ஆண்டவரே, என்ன என்றான். அப்பொழுது அவன்: உன் ஜெபங்களும் உன் தருமங்களும் தேவனுக்கு நினைப்பூட்டுதலாக அவர் சந்நிதியில் வந்தெட்டியிருக்கிறது. [அப்போஸ்தலர் 10:31] கொர்நேலியுவே, உன் ஜெபம் கேட்கப்பட்டது, உன் தானதருமங்கள் தேவசந்நிதியில் நினைத்தருளப்பட்டது.
ராகேல் — [ஆதியாகமம் 30:22] தேவன் ராகேலை நினைத்தருளினார்; அவளுக்குத் தேவன் செவிகொடுத்து, அவள் கர்ப்பந்தரிக்கும்படி செய்தார்.
தேவன் நினைவுகூரும்போது, அவர் செயல்படுகிறார். அவர் லோத்துவை விடுவித்தார், பெருவெள்ளத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவந்தார், அன்னாள் மற்றும் ராகேலின் கர்ப்பங்களைத் திறந்தார், மேலும் கொர்நேலியுவின் மூலம் புறஜாதிகளுக்கு சுவிசேஷத்தைத் திறந்தார். சிலுவையில் கள்ளன் செய்த "இயேசுவே, நீர் உம்முடைய ராஜ்யத்தில் வரும்போது என்னை நினைத்தருளும்" என்ற ஜெபத்திற்குப் பதில் கிடைத்தது.
கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள்
அவர் உதவுவதற்காகக் காத்திருக்கிறார்: தேவன் நம்மை மீட்கத் தாமதிக்கிறவர் அல்ல. நமக்கு உதவுவதற்காக அவர் இந்தத் தருணத்திற்காகக் காத்திருக்கிறார்; ஏனெனில் நினைவுகூரும் தேவன்தான் குணமாக்கும் தேவனும் ஆவார்: [சங்கீதம் 147:3] இருதயம் நொறுங்குண்டவர்களைக் குணமாக்குகிறார், அவர்களுடைய காயங்களைக் கட்டுகிறார்.
அவர் உங்களையும் நினைவுகூருவார்: அவர் இத்தனை பேரையும் நினைவுகூர்ந்தாரென்றால், நம்மையும் நினைத்தருள்வார். நாம் அவருடைய சொந்த ஜனங்கள் — அவர் பட்சபாதம் இல்லாத தேவன். நாம் தூசி, வெறும் மனிதர்கள், ஆதரவற்றவர்கள் என்பதை அவர் அறிவார், அதனால் அவராலேயே நமக்கு உதவ முடியும். எனவே, அவரிடம் கூப்பிடுங்கள்; அவர் உங்களை நினைவுகூரும் வரை உங்கள் கண்ணீரோடு போராடுங்கள்.
ஆண்டவரே, என்னை நினைத்தருளும்.
மனிதர்கள் நம்மை முகத்தை வைத்தோ, ஒரு சம்பவத்தை வைத்தோ அல்லது ஒரு நிகழ்வை வைத்தோ தான் நினைவில் வைத்திருப்பார்கள். ஆனால் சேனைகளின் கர்த்தரோ தம்முடையவர்களை ஒருபோதும் மறப்பதில்லை. அவர் பேழையிலிருந்த நோவாவை நினைவுகூர்ந்தார்; ஆபிரகாமுக்காக சோதோமிலிருந்த லோத்தை நினைவுகூர்ந்தார்; செசரியாவிலிருந்த ரோம நூற்றுக்கு அதிபதியை நினைவுகூர்ந்தார்; சீலோவிலே அழுதுகொண்டிருந்த ஒரு பெண்ணை நினைவுகூர்ந்தார். அவர் உங்களையும் நினைவுகூருவார்.
ஆகவே, அன்னாளைப் போலவே நாமும் ஜெபிப்போம்:
சர்வவல்லமையுள்ள கர்த்தாவே, நீர் சேனைகளின் தேவன், நான் உமது அடியாள். ஆண்டுதோறும் நான் சுமந்து வந்த வேதனைகளை, அவமானங்களை, நிந்தைகளை நீர் அறிவீர். இன்று என் இதயத்தையும் என் ஆத்துமாவையும் உமக்கு முன்பாக ஊற்றுகிறேன். உமது அடியாளின் சிறுமையைக் கண்ணோக்கிப் பார்த்து, என்னை நினைத்தருளும். என்னை ஆராய்ந்து பாரும், உடைக்கப்பட வேண்டியவற்றை உடைத்து, உமக்கு முன்பாக என்னைத் தாழ்த்தும். நீர் எனக்கு எதைத் தந்தாலும், உம்முடைய பணிக்காக அதை நான் உமக்குத் திருப்பிக் கொடுக்கிறேன். இந்த ஜெபத்தை முடித்துவிட்டுச் செல்லும்போது, இது நிறைவேறிவிட்டது என்ற விசுவாசத்தோடு நான் செல்லும்படி உம்முடைய சமாதானத்தைத் தாரும். நீர் சிலுவையில் என் வேதனையையும் அவமானத்தையும் சுமந்தீர், ஆகையால் நீர் என்னை மறக்க மாட்டீர் என்பதை நான் அறிவேன். இயேசுவே, என்னை நினைத்தருளும். உமது நாமத்தில் ஜெபிக்கிறேன். ஆமென்.
அன்னாள், "என்னை நினைத்தருளும்" என்று கேட்டாள். கர்த்தர் அவளை நினைத்தருளினார். அவர் உங்களையும் நினைத்தருளுவார்.
Comments