ஆசீர்வாதமாகும்படி ஆசீர்வதிக்கப்பட்டவர்

நம்மைச் சுற்றியுள்ள குடும்பங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துப் பாருங்கள், அங்குள்ள பேரக்குழந்தைகள், தங்கள் தாத்தா கஷ்டப்பட்டு சேர்த்த செல்வத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் அந்த காரை ஓட்டுகிறார்கள், அந்த வீட்டில் வாழ்கிறார்கள், அந்த தொழிலை நடத்துகிறார்கள் — ஆனால் பெரும்பாலானவர்களுக்கு, அந்த மனிதர் இந்த நிலையை அடைய என்ன விலை கொடுத்தார் என்பதைப் பற்றி எந்த ஒரு உண்மையான புரிதலும் இருக்காது. அவர் செய்த தியாகங்கள், எடுத்த ஆபத்தான முடிவுகள், விட்டுவந்த சொந்த நிலங்கள் என எதுவும் அவர்களுக்குத் தெரியாது. அவர்கள் அந்த ஆசீர்வாதத்தை மட்டுமே அனுபவிக்கிறார்கள்; ஆனால், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் கதையை அவர்கள் அறிவதில்லை.

நமது ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையிலும் இதுதான் உண்மை. இன்று நாம் அனுபவிக்கும் பல ஆசீர்வாதங்கள் நாம் சுயமாய் சம்பாதித்தவை அல்ல. அவை, விசுவாசத்தின் தகப்பனான ஆபிரகாமுக்கு தேவன் கொடுத்த வாக்குத்தத்தத்தின் மூலமாய் நமக்கு வந்தவை. ஆனால், நாம் பல நேரங்களில் தவறவிடும் ஒரு விஷயம் இதுதான்: தேவன் ஆபிரகாமுக்குக் கொடுத்த ஆசீர்வாதம் என்பது வெறும் ஒரு பரிசு அல்ல, அது ஒரு விதை.

ஒரு விதை வெறுமனே நிலத்தில் கிடப்பதால் மட்டுமே கனிகளைத் தந்துவிடாது. சரியான சூழ்நிலை கிடைக்கும்போது மட்டுமே அது முளைத்தெழும். ஆபிரகாமின் காலம் முதல் இன்று நம் காலம் வரை, அந்தச் சரியான சூழ்நிலை என்பது "விசுவாசம்" மட்டுமே. அதுவே இயேசு கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசம்.

கலாத்தியர் 3:7,9  ஆகையால் விசுவாசமார்க்கத்தார்கள் எவர்களோ அவர்களே ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளென்று அறிவீர்களாக. அந்தப்படி விசுவாசமார்க்கத்தார் விசுவாசமுள்ள ஆபிரகாமுடனே ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார்கள்.

இன்று நீங்கள் இயேசு கிறிஸ்துவுக்குள் விசுவாசத்தோடு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றால், நீங்கள் ஆபிரகாமின் கதையை தூரத்திலிருந்து வேடிக்கை பார்க்கும் ஒரு நபர் அல்ல. நீங்கள் அந்தக் கதையினுள் இருக்கிறீர்கள்.

ஆதியாகமம் 12 ஆம் அதிகாரத்தில் தேவன் நட்ட ஒரு விதை தான் நீங்கள் — ஆயிரக்கணக்கான வருடங்கள் கடந்தும், இன்றும் அது வளர்ந்து கொண்டிருக்கிறது, கனி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

சூழல்: ஆபிராம் எங்கிருந்து வந்தார்?

ஆதியாகமம் 11:26-32  தேராகு எழுபது வயதானபோது, ஆபிராம், நாகோர், ஆரான் என்பவர்களைப் பெற்றான். தேராகுடைய வம்சவரலாறு: தேராகு ஆபிராம், நாகோர், ஆரான் என்பவர்களைப் பெற்றான்; ஆரான் லோத்தைப் பெற்றான். ஆரான் தன் ஜன்மபூமியாகிய ஊர் என்கிற கல்தேயர் தேசத்துப் பட்டணத்திலே தன் தகப்பனாகிய தேராகு மரிக்குமுன்னே மரித்தான். ஆபிராமும் நாகோரும் தங்களுக்குப் பெண் கொண்டார்கள்; ஆபிராமுடைய மனைவிக்குச் சாராய் என்று பேர்; நாகோருடைய மனைவிக்கு மில்க்காள் என்று பேர்; இவள் ஆரானுடைய குமாரத்தி; அந்த ஆரான் மில்க்காளுக்கும் இஸ்காளுக்கும் தகப்பன். சாராய்க்குப் பிள்ளையில்லை; மலடியாயிருந்தாள். தேராகு தன் குமாரனாகிய ஆபிராமையும், ஆரானுடைய குமாரனும், தன் பேரனுமாயிருந்த லோத்தையும், தன் குமாரன் ஆபிராமுடைய மனைவியாகிய தன் மருமகள் சாராயையும் அழைத்துக்கொண்டு, அவர்களுடனே ஊர் என்கிற கல்தேயருடைய பட்டணத்தை விட்டு, கானான் தேசத்துக்குப் போகப் புறப்பட்டான்; அவர்கள் ஆரான் மட்டும் வந்தபோது, அங்கே இருந்துவிட்டார்கள். தேராகுடைய ஆயுசு நாட்கள் இருநூற்றைந்து வருஷம்; தேராகு ஆரானிலே மரித்தான்.

தேவன் விதையை விதைப்பதற்கு முன்பாக, அந்த நிலத்தைப் பாருங்கள். ஆபிராமின் தகப்பனாகிய தேராகு கானான் தேசத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டு, ஆரான் வரை வந்து, அங்கேயே குடியேறினார். அவருடைய சகோதரனாகிய ஆரான் ஏற்கனவே ஊர் என்னும் பட்டணத்திலேயே இறந்துவிட்டார். ஆபிராமின் மனைவி சாராயோ மலடியாக இருந்தாள். அந்தக் குடும்பம் முழுமையற்றதாக, பாதியிலேயே தடைபட்டதாக, முடங்கிப் போனதாக இருந்தது.

இப்படிப்பட்ட ஒரு மனிதனைத்தான் தேவன் தேர்ந்தெடுத்தார். அவர் ஒரு ஆசாரியனோ, ஒரு ராஜாவோ அல்ல — பாதியிலேயே பயணத்தை நிறுத்திவிட்ட, உடைந்து போன ஒரு குடும்பத்தில் இருந்த சாதாரண மனிதன். தேவன் அவரை அழைத்ததற்குப் பிறகு, ஆபிராம் தன் வாழ்நாளில் ஒருபோதும் ஒரே இடத்தில் நிலையாகத் தங்கவே இல்லை. அவருடைய முழு வாழ்க்கையுமே ஒரு தொடர் பயணமாக மாறியது:

• ஊர் என்கிற கல்தேயருடைய பட்டணம் — குடும்பம் தொடங்கிய இடம்.

• ஆரான் — பயணத்தை நிறுத்திய இடம்; அங்கேதான் தேராகு மரணமடைந்தார்.

• சீகேம் / கானான் — தேவன் முதலில் ஆபிராமுக்குக் காட்சியளித்த இடம்.

• பெத்தேல் / ஆயி — அங்கே அவர் தேவனுக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டார்.

• நெகேவ் — தேவனுடைய அழைப்பைப் பின்பற்றி, தெற்கு நோக்கி அவர் மேற்கொண்ட பயணம்.

• எகிப்து — பஞ்சத்தின் காரணமாக அவர் சென்ற இடம்.

• நெகேவ் வழியாகத் திரும்புதல் — எகிப்திற்குப் பிறகு திரும்பி வந்தார்.

• பெத்தேல் / ஆயிக்குத் திரும்புதல் — அவர் கட்டியிருந்த பலிபீடத்திற்குத் திரும்பி வந்தார்.

• எப்ரோன் / மம்ரேயின் கர்வாலி மரத்தோப்பு — இறுதியாக, தேவனுடைய உடன்படிக்கைக்குள் அவர் தங்கி வாழ்ந்த இடம்.

ஒரு விதை எப்போதும் ஒரே இடத்தில் தங்கிவிடுவதில்லை. அது பயணிக்கிறது, உடைகிறது, தேவன் அதை எங்கே வைக்கிறாரோ அங்கே வேரூன்றுகிறது. ஆபிரகாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கையும் அதுதான்.

நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்:

• தேவன் உங்களை அழைப்பதற்கு முன் உங்களுடைய வாழ்க்கை பரிபூரணமாக மாறும் வரை காத்திருப்பதில்லை. உங்கள் பயணத்தின் நடுவிலோ, துக்கத்தின் நடுவிலோ, அல்லது நீங்கள் முடங்கிப்போய்க் கிடக்கும் போதோதான் அவர் உங்களைத் தேடி வருகிறார் — சரியாக அதே இடத்திலேயே விதையையும் விதைக்கிறார்.

வாக்குத்தத்தம்: தேவன் விதையை எவ்வாறு விதைத்தார்?

ஆதியாகமம் 12,13,15,18 மற்றும் 22 ஆகிய அதிகாரங்களில் தேவன் ஆபிரகாமைப் பலமுறை ஆசீர்வதித்தார் — ஒவ்வொரு சந்திப்பிலும் அந்த உடன்படிக்கையை இன்னும் ஆழமாகக் கட்டியெழுப்பினார். நாம் ஜெபிக்கும்போது இந்த ஆசீர்வாதங்களை அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டி ஜெபிக்கிறோம். ஆனால், "இவற்றைப் பெற்றுக்கொள்ள ஆபிரகாம் உண்மையில் என்ன செய்தார்?" என்று நாம் அரிதாகவே நிதானித்து யோசிக்கிறோம்.

நாம் விதையை எப்படி விதைப்பது என்று புரிந்து கொள்ளாமல், நேரடியாகக் கனிகளை மட்டுமே எதிர்பார்க்கிற தலைமுறையாக இருக்கிறோம். ஆனால், தேவனுடைய வார்த்தை அப்படிச் செயல்படுவதில்லை.

ஆதியாகமம் 12:1-3  கர்த்தர் ஆபிராமை நோக்கி: நீ உன் தேசத்தையும், உன் இனத்தையும், உன் தகப்பனுடைய வீட்டையும் விட்டுப் புறப்பட்டு, நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்துக்குப் போ. நான் உன்னைப் பெரிய ஜாதியாக்கி, உன்னை ஆசீர்வதித்து, உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன்; நீ ஆசீர்வாதமாய் இருப்பாய். உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதிப்பேன், உன்னைச் சபிக்கிறவனைச் சபிப்பேன்; பூமியிலுள்ள வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்றார்.

1 — நிபந்தனை: மூன்று காரியங்களை விட்டுவிடுதல்

"நீ உன் தேசத்தையும், உன் இனத்தையும், உன் தகப்பனுடைய வீட்டையும் விட்டுப் புறப்பட்டு..."

• தேசம் — வசதியான நிலம்

• இனம் — அடையாளத்தின் ஆதாரம்

• தகப்பனுடைய வீடு — பாதுகாப்பின் நங்கூரம்

இவை ஒவ்வொன்றும் நாம் மிக இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொள்ள விரும்பும் காரியங்கள். ஆனால், தேவன் ஆபிரகாமிடம் இந்த மூன்றையுமே விட்டுவிடும்படி கேட்டார். இதுதான் "பிரித்தெடுக்கப்படுதலின் நிபந்தனை". ஆசீர்வாதம் என்னும் விதை பழைய, ஏற்கனவே பழகிப்போன நிலத்தில் வேரூன்ற முடியாது. முற்றிலும் புதியதொன்று முளைத்து வளர்வதற்காக, ஆபிரகாம் தான் நின்றுகொண்டிருந்த பழைய நிலத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டியது தேவனுக்கு அவசியமாய் இருந்தது.

2 — விசுவாசம்: எங்கே போகிறோம் என்று தெரியாமல் புறப்படுதல்

"நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்துக்குப் போ". எந்த முகவரியும் இல்லை, வரைபடமும் இல்லை, காலக்கெடுவும் இல்லை.

எபிரெயர் 11:8  விசுவாசத்தினாலே ஆபிரகாம் தான் சுதந்தரமாகப் பெறப்போகிற இடத்திற்குப் போகும்படி அழைக்கப்பட்டபோது, கீழ்ப்படிந்து, தான் போகும் இடம் இன்னதென்று அறியாமல் புறப்பட்டுப்போனான்.

எபிரெயர் 11:1  விசுவாசமானது நம்பப்படுகிறவைகளின் உறுதியும், காணப்படாதவைகளின் நிச்சயமுமாயிருக்கிறது.

ஆபிரகாம் கடந்து வந்த ஒன்பது இடங்களிலும், அவருடைய ஒவ்வொரு அடியும் விசுவாசத்தின் செயலாகவே இருந்தது. அவருக்கு இலக்கு தெரியாது, திசை மட்டுமே தெரியும். விசுவாசம் என்பது எல்லாமே தெளிவாகத் தெரியும் வரை நகராமல் காத்திருப்பது அல்ல; உங்களை வழிநடத்துகிறவர் மேல் முழு நம்பிக்கை வைத்து முன்னோக்கி நகர்வதாகும். ஆபிரகாம் எபிரெயர் 11:1-ஐ தன் வாழ்க்கையில் வாழ்ந்து காட்டினார். ஆபிரகாமுக்குள் இருந்த அந்த ஆசீர்வாதத்தின் விதையை உயிரோடு வைத்திருந்தது சூழ்நிலையின் நிச்சயம் அல்ல, அவரது முழுமையான அர்ப்பணிப்பு தான்.

3 — அடையாளம் மீட்டெடுக்கப்படுதல்: "உன்னை ஒரு பெரிய ஜாதியாக்குவேன்"

நீங்கள் உங்கள் சொந்த ஜனங்களை விட்டு வெளியேறும்போது, உங்கள் பெயரையும், இடத்தையும் இழக்கிறீர்கள். அந்தப் இழப்பிற்குத் தேவன் கொடுத்த பதில் அனுதாபம் அல்ல — அது ஒரு வாக்குத்தத்தம். வெறும் ஒரு சாதாரண இனம் அல்ல, ஒரு "பெரிய ஜாதி". தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடரும் ஆசீர்வாதம்.

• தேவனிடத்தில் நீங்கள் எதையும் இழப்பதில்லை — எப்போதுமே ஆதாயத்தை மட்டுமே பெறுகிறீர்கள்.

• இந்த உலகிற்கான நேரத்தை இழக்கிறோம்; நித்தியத்தில் அந்த நேரத்தை ஆதாயமாக்கிக் கொள்கிறோம்.

• இந்த உலகத்தின் இன்பங்களை விட்டுக்கொடுக்கிறோம், என்றென்றும் நிலைத்திருக்கும் பலனைப் பெற்றுக்கொள்கிறோம்.

4 — தனிப்பட்ட ஆசீர்வாதம்: "நான் உன்னை ஆசீர்வதிப்பேன்"

தேவன், "நான் உன்னை ஆசீர்வதிப்பேன்" என்று சொல்லும்போது, அவர் உலகப்பிரகாரமான மற்றும் ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதங்கள் இரண்டையுமே குறிக்கிறார். ஆபிரகாம் மிகவும் செல்வந்தராக இருந்தார் — அவரிடம் ஏராளமான கால்நடைகளும், வேலைக்காரர்களும், ஆஸ்திகளும் இருந்தன. ஆனால், அதைவிட ஆழமான ஆசீர்வாதம் என்னவென்றால், அவருடைய தலைமுறையில் இருந்த எவருமே அப்படி நினைக்காத போதும், தேவனைப் பயபக்தியோடு தொழுதுகொண்டு, அவரைப் பின்பற்றிய அந்த இருதயம் தான்.

மத்தேயு 6:33  முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தையும் அவருடைய நீதியையும் தேடுங்கள், அப்பொழுது இவைகளெல்லாம் உங்களுக்குக்கூடக் கொடுக்கப்படும்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகு இயேசு கிறிஸ்து இதை உறுதிப்படுத்தினார். முதலாவது தேவனுடைய ராஜ்யத்தைத் தேடுங்கள். ஆவிக்குரிய ஆசீர்வாதம் என்பது வேர் போன்றது; உலகப்பிரகாரமான ஆசீர்வாதங்கள் கனி போன்றது.

5 — நற்பெயர்: "உன் பேரைப் பெருமைப்படுத்துவேன், நீ ஆசீர்வாதமாய் இருப்பாய்"

நீங்கள் உங்களுடைய சொந்த ஜனங்களை விட்டு வெளியேறும்போது, அவர்கள் மத்தியில் உங்களுக்கு இருந்த நற்பெயரை இழக்கிறீர்கள். ஆனால், தேவன் அந்த இடைவெளியை அப்படியே விட்டுவிடுவதில்லை. அவர் உங்களுடைய பெயரை மீண்டும் கட்டியெழுப்புகிறார். ஆனால், வேறு வழியில், வேறு காரணத்திற்காக.

"நீ ஆசீர்வாதமாய் இருப்பாய்" என்ற அந்த வாக்கியத்தின் இரண்டாம் பகுதி எல்லாவற்றையும் அப்படியே மாற்றிவிடுகிறது. விதை என்பது சேர்த்து வைப்பதற்காக அல்ல. அதற்கு என்று ஒரு திசை இருக்கிறது. அது பிறருக்குக் கொடுப்பதற்கும், அதன் மூலம் நாம் இன்னும் அதிகமாய் ஆசீர்வதிக்கப்படுவதற்குமானது.

அப்போஸ்தலர் 20:35  இப்படிப் பிரயாசப்பட்டு, பலவீனரைத் தாங்கவும், வாங்குகிறதைப்பார்க்கிலும் கொடுக்கிறதே பாக்கியம் என்று கர்த்தராகிய இயேசு சொன்ன வார்த்தைகளை நினைக்கவும் வேண்டுமென்று எல்லா விதத்திலேயும் உங்களுக்குக் காண்பித்தேன் என்றான்.

6 — பாதுகாப்பு: "உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறவர்களை ஆசீர்வதிப்பேன்"

ஆபிரகாமைச் சுற்றிலும் ஒரு வேலி போடப்பட்டது. தேவன் விதைக்கிறதை, அவரே பாதுகாக்கவும் செய்கிறார். யாராவது உங்களுடன் நின்றால், தேவன் அவர்களுடன் நிற்பார். யாராவது உங்களுக்கு எதிராக நின்றால், தேவன் அவர்களுக்கு எதிராக நிற்பார். ஒவ்வொரு யுத்தத்தையும் நீங்கள் போராட வேண்டியதில்லை. தேவனுடைய வாக்குத்தத்தமே அவருடைய சொந்தப் பாதுகாப்பாகும்.

7 — ஒரு தேசமாக ஆசீர்வதிக்கப்படுதல்: "பூமியின் வம்சங்களெல்லாம் உனக்குள் ஆசீர்வதிக்கப்படும்"

விதை எப்போதும் எதை நோக்கிச் செல்கிறது என்பதை நாம் இங்கே காண்கிறோம். தேவன் ஆபிரகாமுக்கு நற்செய்தியை முன்கூட்டியே அறிவித்தார். இந்த வம்சாவளி எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கியே சுட்டிக்காட்டியது:

ஈசாக்கு → யாக்கோபு → இஸ்ரவேல் → இயேசு கிறிஸ்து

கலாத்தியர் 3:8,16  8மேலும் தேவன் விசுவாசத்தினாலே புறஜாதிகளை நீதிமான்களாக்குகிறாரென்று வேதம் முன்னாகக் கண்டு: உனக்குள் சகல ஜாதிகளும் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்று ஆபிரகாமுக்குச் சுவிசேஷமாய் முன்னறிவித்தது. 16ஆபிரகாமுக்கும் அவனுடைய சந்ததிக்கும் வாக்குத்தத்தங்கள்பண்ணப்பட்டன; சந்ததிகளுக்கு என்று அநேகரைக்குறித்துச் சொல்லாமல், உன் சந்ததிக்கு என்று ஒருவனைக்குறித்துச் சொல்லியிருக்கிறார், அந்தச் சந்ததி கிறிஸ்துவே.

ஆபிரகாமின் சந்ததி இயேசுவின் மூலம் அதன் முழுமையான வெளிப்பாட்டைக் கண்டடைந்தது. மேலும் இயேசுவின் வழியாக, அது நம்மை வந்தடைகிறது.

நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்:

• நாம் ஆபிரகாமின் விதைகள். இந்த விதைகள் மரங்களாக வளர்ந்து கனிகொடுக்க வேண்டுமானால், நாம் ஆபிரகாமைப் போல வாழ வேண்டும். நம் ஒவ்வொருவருடைய சூழ்நிலைகளும் அழைப்புகளும் வெவ்வேறானவை. தேவன் நம் ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு சித்தத்தைக் கொண்டிருப்பதால், நாம் எதை எப்படிச் செய்ய வேண்டும் என்பதை அவரே அறிந்து நம்மை வழிநடத்துகிறார்.

ஆபிராம் அடுத்து என்ன செய்தார்?

ஆசீர்வாதம் ஆபிரகாமைச் செயலற்றவராக மாற்றிவிடவில்லை. அது அவரிடம் கீழ்ப்படிதலையும், வழிபாட்டையும், நன்றியறிதலையும் உருவாக்கியது. தேவன் பேசிய பிறகு அவர் என்ன செய்தார் என்பதைக் கவனியுங்கள்.

கீழ்ப்படிதல்

ஆதியாகமம் 12:4-6  கர்த்தர் ஆபிராமுக்குச் சொன்னபடியே அவன் புறப்பட்டுப்போனான்; லோத்தும் அவனோடேகூடப் போனான். ஆபிராம் ஆரானைவிட்டுப் புறப்பட்டபோது, எழுபத்தைந்து வயதுள்ளவனாயிருந்தான். ஆபிராம் தன் மனைவியாகிய சாராயையும், தன் சகோதரனுடைய குமாரனாகிய லோத்தையும், தாங்கள் சம்பாதித்திருந்த தங்கள் சம்பத்தெல்லாவற்றையும், ஆரானிலே சவதரித்த ஜனங்களையும் கூட்டிக்கொண்டு, அவர்கள் கானான் தேசத்துக்குப் புறப்பட்டுப்போய், கானான் தேசத்தில் சேர்ந்தார்கள். ஆபிராம் அந்தத் தேசத்தில் சுற்றித் திரிந்து சீகேம் என்னும் இடத்துக்குச் சமீபமான மோரே என்னும் சமபூமிமட்டும் வந்தான்; அக்காலத்திலே கானானியர் அத்தேசத்தில் இருந்தார்கள்.

• இலக்கு எது என்று தெரியாமலேயே அவர் புறப்பட்டுச் சென்றார்.

• வரைபடமோ, காலக்கெடுவோ இருக்கவில்லை — தேவனுடைய வார்த்தை மட்டுமே இருந்தது.

• அவரது கீழ்ப்படிதல் உடனடியாகவும் முழுமையாகவும் இருந்தது.

விசுவாசத்தின் படி

ஆதியாகமம் 12:7  கர்த்தர் ஆபிராமுக்குத் தரிசனமாகி: உன் சந்ததிக்கு இந்தத் தேசத்தைக் கொடுப்பேன் என்றார். அப்பொழுது அவன் தனக்குத் தரிசனமான கர்த்தருக்கு அங்கே ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினான்.

தேவன், "நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்துக்கு..." என்று சொல்லியிருந்தார். ஆபிராம் அங்கு போய்ச் சேர்ந்த பிறகுதான் தேவன் அந்தத் தேசத்தை அவருக்குக் காண்பித்தார். வெளிப்பாட்டிற்கு முந்தியது கீழ்ப்படிதல். விசுவாசத்தின் படிக்குப் பிறகுதான் தேவன் தமது வாக்குத்தத்தத்தை உறுதிப்படுத்துகிறார் — அதற்கு முன்பு அல்ல. நீங்கள் நகர்ந்த பிறகுதான் விதை மண்ணைப் பிளந்துகொண்டு முளைத்து வெளியே வரும். விசுவாசப் போராட்டங்களில் வெற்றிபெறச் செய்வதற்கு முன்பாக, நம் இருதயத்தின் நோக்கத்தையும், செயலையும் அத்துடன் நம்முடைய வெளிப்புறச் செயல்பாட்டையும் அவர் பார்க்கிறார்.

இரண்டு பலிபீடங்கள்

தேவன் தரிசனமானபோது, ஆபிராமின் முதல் எதிர்வினை ஒரு வீட்டைக் கட்டுவதாகவோ அல்லது ஒரு பட்டணத்திற்கு உரிமை கோருவதாகவோ இருக்கவில்லை. அது ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டுவதாகவே இருந்தது. எந்தவொரு வசதியோ, நிரந்தரமான தங்குமிடமோ இன்னும் இல்லை — ஆனால் ஆராதனைக்கே முதலிடம் கொடுக்கப்பட்டது.

• முதல் பலிபீடம் (ஆதியாகமம் 12:7) — நன்றி பலி. வாக்குத்தத்தத்திற்கான முதல் எதிர்வினை = பலிபீடம். வீடோ, பட்டணமோ இல்லை — பலிபீடம் மட்டுமே.

ஆதியாகமம் 12:8  பின்பு அவன் அவ்விடம்விட்டுப்பெயர்ந்து, பெத்தேலுக்குக் கிழக்கே இருக்கும் மலைக்குப் போய், பெத்தேல் தனக்கு மேற்காகவும் ஆயீ கிழக்காகவும் இருக்கக் கூடாரம்போட்டு, அங்கே கர்த்தருக்கு ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டி, கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொண்டான்.

• இரண்டாவது பலிபீடம் (ஆதியாகமம் 12:8) — ஆராதனை பலி. அவர் யெகோவா, எல் ஷடாய் ஆகிய நாமங்களை நோக்கிக் கூப்பிட்டார். அவர் ஒரு பலிபீடத்தைக் கட்டினார் (நித்தியத்தின் மீதான கவனம்), ஒரு கூடாரத்தையும் போட்டார் (தற்காலிகமான வாழ்க்கை). எது நிலையானது, எது நிலையற்றது என்பதை அவர் தெளிவாக அறிந்திருந்தார்.

ரோமர் 10:13  ஆதலால் கர்த்தருடைய நாமத்தைத் தொழுதுகொள்ளுகிற எவனும் இரட்சிக்கப்படுவான்.

நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்:

• தேவன் தமது வாக்குத்தத்தத்தை நிறைவேற்றும்போது, நம்முடைய முதல் எதிர்வினை அப்படியே தங்கிவிடுவது அல்ல — மாறாக அவரை வழிபட வேண்டும். ஆபிராம் தனக்காக எதையும் கட்டும் முன்பாக, நித்தியத்திற்காகக் கட்டினார்.

சுதந்தரம்: நம்மை வந்தடையும் சந்ததி

கலாத்தியர் 3:29  நீங்கள் கிறிஸ்துவினுடையவர்களானால், ஆபிரகாமின் சந்ததியாராயும், வாக்குத்தத்தத்தின்படியே சுதந்தரராயும் இருக்கிறீர்கள்.

இந்த இடத்தில்தான் அந்தத் தொடர்பு நிறைவடைகிறது. தேவன் ஆபிரகாமுக்குள் விதைத்த விதை ஒரு மனிதரிடமே தங்கிவிடுவதற்காக அல்ல. அது எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட இலக்கை நோக்கியே பயணித்துக் கொண்டிருந்தது — கிறிஸ்துவின் மூலமாக விசுவாசத்தினால் வாழ்கிற ஒவ்வொரு விசுவாசிக்குள்ளும் அது கடந்து வருகிறது.

நீங்கள் ஆபிரகாமின் கதையை வேடிக்கை மட்டும் பார்க்கவில்லை. விசுவாசத்தின் மூலம், நீங்களும் அதற்குள் இருக்கிறீர்கள். ஆதியாகமம் 12 இல் தேவன் தொடங்கிய காரியத்தின் தொடர்ச்சியாக நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். இந்த உடன்படிக்கையின் மூலம் நாம் சுதந்தரித்துக்கொண்ட 14 குறிப்பிட்ட ஆசீர்வாதங்கள் உள்ளன. நம்முடைய ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையின் வேராக இருக்கும் ஐந்து ஆசீர்வாதங்கள் இதோ:

1. கிரியைகளினால் அல்ல, விசுவாசத்தினால் உண்டாகும் நீதி  [ஆதியாகமம் 15:6; ரோமர் 4:3]

   ஆபிரகாம் தேவனை விசுவாசித்தான், அது அவனுக்கு நீதியாக எண்ணப்பட்டது. நமக்கும் அப்படியே நீதியாக எண்ணப்படுகிறது — நாம் செய்யும் கிரியைகளின் நிமித்தம் அல்ல, நாம் யாரை விசுவாசிக்கிறோம் என்பதற்காக.

2. விசுவாசத்தின் மூலம் பெற்றுக்கொள்ளும் பரிசுத்த ஆவியானவரின் வாக்குத்தத்தம்  [கலாத்தியர் 3:14]

   ஆவியானவரை நம் கிரியைகளால் சம்பாதிக்க முடியாது. நமக்குள்ளிருக்கும் விதையின் கனி அவர். விசுவாசத்தின் மூலம் அந்த விதை முளைவிடும்போது, ஆவியானவர் நமக்குள் தங்குகிறார்.

3. வாக்குத்தத்தத்தின்படியே சுதந்தரவாளிகள் — விசுவாசத்தினால் ஆபிரகாமின் சந்ததி  [கலாத்தியர் 3:29; ரோமர் 4:16]

   இரத்த உறவினால் அல்ல, பிறப்பினால் அல்ல, விசுவாசத்தினால் மட்டுமே. விசுவாசிக்கிற எவருக்கும் இந்தச் சுதந்தரம் திறந்து வைக்கப்பட்டுள்ளது.

4. தேவனே கேடகமும் மகா பெரிய பலனுமாய் இருக்கிறார்  [ஆதியாகமம் 15:1]

   தேவன் தரும் ஆசீர்வாதங்கள் மட்டுமல்ல — தேவனே நமக்கு ஆசீர்வாதமாய் இருக்கிறார். அந்த விதை முழுமையாக வளரும்போது, அது நம்மை தேவனுக்கு மிக நெருக்கமாகக் கொண்டு சேர்க்கிறது.

5. தேவனுடைய சிநேகிதன் என்று அழைக்கப்படுதல்  [ஏசாயா 41:8; யாக்கோபு 2:23]

   ஆபிரகாம் தேவனுடைய சிநேகிதன் என்று அழைக்கப்பட்டார். அந்த விதை முழு முதிர்ச்சியை அடையும்போது அது நம்மை வெறும் ஊழியக்காரனாகவோ, வெறும் சீஷனாகவோ மட்டுமல்ல, ஒரு சிநேகிதனாகவே மாற்றுகிறது.

விதை இன்னும் வளர்ந்துகொண்டிருக்கிறது

ஆபிரகாமின் ஆசீர்வாதம் என்பது நாம் மேற்கோள் காட்டிவிட்டு கடந்து போகக்கூடிய ஒரு வசனம் அல்ல. அது ஒரு விதை — தேவனால் விதைக்கப்பட்டு, தலைமுறைகளாகக் கொண்டு செல்லப்பட்டு, கிறிஸ்துவுக்குள் நிறைவேறி, இப்போது விசுவாசத்தினால் வாழ்கிற ஒவ்வொரு விசுவாசிக்குள்ளும் அது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

ஆபிரகாம் இந்த ஆசீர்வாதத்தை ஒரு வசதியான இடத்தில் அமர்ந்துகொண்டு பெற்றுக்கொள்ளவில்லை. அடுத்து என்ன நடக்கும் என்று தெரியாமலேயே, எல்லாவற்றையும் விட்டுப் புறப்பட்டு, விசுவாசத்தோடு நடந்து, தேவனை நம்பி, அவரை வழிபட்டதன் மூலமாகவே இதைப் பெற்றுக்கொண்டார். விசுவாசம் என்ற மண் அவருக்குள் இருந்ததால், அவருக்குள் அந்த விதை வளர்ந்தது.

நாம் ஆசீர்வாதத்தை மட்டும் பார்க்காமல், அந்த ஆசீர்வாதத்திற்குள் மறைந்திருக்கும் நிபந்தனைகள், செயல்கள் மற்றும் அவரது இருதயத்தின் நிலை ஆகியவற்றையும் பார்க்க வேண்டும் — வாக்குத்தத்தத்தைப் போலவே இந்தக் காரியங்களும் மிக முக்கியமானவை.

நாம் அவருடைய பிள்ளைகள். அதே விதை நமக்குள்ளும் இருக்கிறது. அதே நிபந்தனை நமக்கும் பொருந்தும்.

கலாத்தியர் 3:7,9  7ஆகையால் விசுவாசமார்க்கத்தார்கள் எவர்களோ அவர்களே ஆபிரகாமின் பிள்ளைகளென்று அறிவீர்களாக. 9அந்தப்படி விசுவாசமார்க்கத்தார் விசுவாசமுள்ள ஆபிரகாமுடனே ஆசீர்வதிக்கப்படுகிறார்கள்.

அந்த விதை உங்களுக்குள் இருக்கிறது. இயேசு கிறிஸ்துவின் மீதான விசுவாசமே அதை வளரச் செய்கிறது.